Een andere kijk op je label – deel 2

12 mei 2016Geschreven door: Tonna

 

Leven met een hap eruit…

Dit is mijn eigen versie van het Borderline verhaal.

Soms denk ik weleens: kan het leven niet even ophouden met draaien? Kan het leven, alsjeblieft, misschien eens stil blijven staan?
Zodat ik weer weet waar ik gebleven ben en tenminste de kans krijg om op adem te komen. Om me heen te kijken en de chaos in mijn brein te ordenen.
Want, weet je: ik ben een mens met een ‘foutje’. Een misdruk die de uitverkoop niet eens haalt. Een typisch DSM-geval.
Dat voel ik, elke dag opnieuw.

Als ik weer eens merk dat mijn woorden totaal anders over komen dan de bedoeling was. Als ik constateer dat mijn normen en waarden bij lange na niet dezelfde zijn als die van de buren of mijn ouders. Als mijn gedachten zo vaak niet overeen blijken te komen met de werkelijkheid.
Dat geeft me het echte, onvervalste Borderlinegevoel.
Dit plakkaatje hebben ze me jaren geleden al gegeven, in een Brabants ziekenhuis. Toen ze naar een verklaring zochten waarom ik bepaalde dingen (niet) deed.
Waar ze eindelijk een catergorie dachten te hebben gevonden waarin ik thuishoorde. Als een troostvolle gedachte voor een gesjeesd mens.
Alles raakt me, niets gaat effectloos aan me voorbij.
Een doodgewoon liedje, ooit ergens gehoord, roept direct associaties op met een gepasseerd verleden en allang vergeten mensen.
Zodat ik in een klap overloop van niet te hanteren emoties en stop waar ik mee bezig ben. Zomaar opeens, ergens op straat ofzo.
En al die mensen. Ze schieten pijltjes op mijn hoofd en bombarderen mijn oren continue met precies de verkeerde woorden. Met hun scherpe pikhouwelen hakken ze onvoorbiddelijk op mijn pantser in, als ik ze langer dan anderhalve seconde in de ogen kijk.
En relaties, als ik ze al heb, verlopen bij mij flitsend en heftig. Ze eindigen altijd in een intermenselijke ramp.
Contactgestoord? Ik? Hoezo?!
Welnee, ik wil alleen maar dingen die niet kunnen, zoals ruzie maken met de mensen om wie ik het meeste geef. Om ze vervolgens dood te knuffelen, het liefst allebei tegelijk(ertijd).

4 reacties op “Een andere kijk op je label – deel 2

  1. Waarom hebben ze in vredesnaam het etiket ‘Borderline’ op een heftig mens geplakt? Dat heeft mijn leven grotendeels verziekt.

  2. Amen to that!
    Ik herken alles! Een hele goede psychotherapeut legde mensen met borderline eens haarscherp uit: het zijn omtzettend gevoelige mensen waarbij elke prikkel een nieuw gevoel oproept. Dit is precies wat jij omschrijft en voor mij zó herkenbaar is. Mooie aanvullig op je vorige blog! Prachtig, helder omschreven en een top eindzin! 😀
    Ik zie die omschrijving van jou en die psychotherapeut liever dan de dsm versie…

  3. Die DSM V is voor de boekenkast van de psychiater zodat hij snel kan zien bij welke club iemand hoort. Welke medicijnen hij/zij voor moet schrijven.
    Zonder er over na te denken of dat überhaupt wel moet….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *