Donker

23 oktober 2017Geschreven door: AutiBert

Het is al bijna 07:00 uur. Waar maak ik me druk om? Het was na enen eer ik in slaap viel, tussendoor lag ik nog wakker; maar daar moet ik gewoon niet aan denken.

Er is zoveel waar ik niet aan zou moeten denken. Een mindfulness training bleek voor mij uit te pakken als een piekercursus. Slaapmedicatie was ook niet de oplossing voor het piekerprobleem.

Waar pieker ik dan over? Vanmorgen werd ik wakker met de herinnering aan een gebeurtenis van veertig jaar geleden. Ik zat op een school met alternatieve inslag. Zo werd eens besloten om – als een soort geheime verkiezing – iedereen een typering van een ander groepslid op te laten schrijven, alle papiertjes op een hoop te gooien, en dan één voor één van de stapel te pakken en voor te lezen. Waarna iedereen mocht raden om wie het ging. Ik had opgeschreven: “de groepsbotterik”. Ik was namelijk boos op de jongen in de groep die over mijn fiets was gereden met zijn gloednieuw-van-pa-gekregen auto, omdat hij weigerde daar iets aan te doen toen ik hem daarmee confronteerde. De groepsleider vroeg wie dat geschreven had. Bij alle andere typeringen deed hij dat niet. De manier waarop hij dat vroeg, voelde helemaal niet veilig. Gespannen werd door iedereen de groep rond gekeken. Ik durfde mijn mond niet open te doen, bang door de groep afgebrand te worden. De groepsleider besloot toen: “Die geven we terug aan de schrijver.” Opgelucht haalde iedereen adem. Dat was nog eens een mooie oplossing! De groepsbotterik was degene die dat opgeschreven had! Door de groepsleider afgebrand. Foutje, bedankt?

Als autist heb ik tijd nodig om uit te vogelen hoe een sociale situatie in elkaar stak, en wat ik had moeten doen. Jarenlang heb ik mij afgevraagd of ik niet toch had moeten zeggen waar het om ging. Vanmorgen was ik er uit. Nee, ik had terecht mijn mond gehouden. Door zonder toelichting af te wijken van de tevoren gestelde regel dat het niet ging om wie het geschreven had, maar wie werd beschreven, werd de onveiligheid van de situatie aangekondigd. Wat veel sterker bevestigd werd dan ik vreesde, door de typering terug te spelen. Groepsdruk versus autist. Ik was er bang voor geweest; en blijkbaar terecht. Niemand merkte op dat als zoiets wordt opgeschreven, er dus iets niet goed zit in de groep. Dat de groep een onveilige plek is om het daarover te hebben, wanneer de schrijver zich niet bekend durft te maken. En dat beide stevig worden bevestigd door de opmerking terug te spelen. Daarnaast was het “spelletje” ook nog eens een populariteitswedstrijdje. De popi Jopies werden keer op keer (al dan niet terecht) aangewezen als degenen op wie de typering betrekking had. De impopulaire groepsleden probeerden hun gevoel van buitensluiting maar weer voor zich te houden. Ze glimlachten van buiten, maar huilden vast van binnen.

Nu ben ik niet alleen boos op de jongen die over mijn fiets was gereden, maar ook op de groepsleider. Sociaalpsychologische spelletjes spelen zonder inzicht te hebben in groepsdynamiek, ik vraag me af of je daar vandaag de dag nog mee weg zou komen. Het onderstreept het belang geen pedagogische kneuzen voor de klas te zetten.

Weinig geslapen, lang gepiekerd, en boos wakker geworden, wat na uitgebreide overweging alleen maar erger is geworden. Niet alleen de nacht was donker, de rest van de dag belooft niet veel beters.

4 reacties op “Donker

  1. Dag,

    Wat een goed beschreven verhaal en wat fijn dat je – ook mijn inziens- een juiste benadering had gekozen ÉN dit nu zo goed van onderbouwen.
    Leerzaam voor mij en wellicht velen.
    Het gaat je goed.
    Vriendelijke groet,

  2. Hoi Audi Bert,
    Je weet uitstekend te verwoorden hoe gevoelig iemand met autisme kan zijn, hoe moeilijk het is om daar voor uit te komen, welke dilemma’s dat meebrengt en ook hoe je er 40 jaar later nog van wakker kunt liggen!
    Ik kan me deze en oneindig veel andere voorbeelden voor de geest halen die jou maar ook mij ‘s nachts uit de slaap kunnen houden. Sterkte ermee. Ik lees je bijdragen graag. Hoop er meer te zien. Groet Mientje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *