Doktertje spelen

6 september 2016Geschreven door: Tonna

Ineens was er die arm om mijn schouder die daar beslist niet thuishoorde. Een gebaar dat ik niet aan zag komen en ook niet had verwacht. Dat ik totaal verkeerd en als troostend opvatte. Het gaf de aanzet tot een storthoos van ongecontroleerde verlangens en emoties die recht uit m’n zwaar onderkoelde hart kwamen.
Er ging géén belletje rinkelen.

Ik was 27 jaar en zag geen verschil tussen oprechte symphatie en de uitwerking van iets teveel alcohol in combinatie met de egocentrische behoefte van een artsassistent.
Ik was net opgenomen en de man toonde meer dan beroepsmatige belangstelling door aardig te zijn en dat was ik niet gewend. Hij zag me dagelijks en we gingen vriendschappelijk met elkaar om.

Op een avond kwam hij net terug van een afscheidsborrel met zijn collega’s omdat hij zijn opleiding met succes had afgerond. Blijkbaar was de drank goed gevallen want meneer had zin in vrouwenvlees. Dat hij net getrouwd was deed niet terzake en mij maakte het niet uit.

Hij dacht in mij een willig slachtoffer gevonden te hebben en dat was ik zéker zoals ik daar in het donker op die bank in m’n eentje ontzettend ongelukkig zat te zijn. Met aan mijn voeten de scherven van een abrupt verbroken relatie, een voortijdig beeindig arbeidscontract en twee verbonden polsen die niets te raden overlieten.
Hypergevoelig voor ieder spoortje van genegenheid of enige andere vorm van menselijke warmte van wie dan ook. Het uitgelaten feestbeest gaf het dringende doktersadvies om voor het slapen gaan een stukje buiten te gaan lopen. Slimme tip maar ik had geen vrij wandelen.

Daarom kreeg ik bij wijze van uitzondering een-op-een begeleiding van mijn eigen behandelaar die nu eindelijk echt psychiater was.
Met goedkeurende blikken van de dienstdoende verpleegkundigen in m’n rug ging ik argeloos met hem mee. Dat een arts zo bevlogen was om in zijn vrije tijd met een complex Borderlinemens dat onder de medicijnen zat te gaan wandelen was toch wel heel bijzonder.
Daar ging het hem helemaal niet om maar daar ging men vanuit.

Ik was dankbaar voor het verzetje en de mogelijkheid om even uit de benauwdheid van een gesloten opname- unit te kunnen zijn. Om elf uur ’s avonds met die idioot.
Ze wisten het allemaal maar geen mens zei of deed iets. En bij mij ging er nog steeds geen lichtje branden.

Mijn hoofd was blijkbaar te chaotisch en m’n lichaam te bezeerd om de niet mis te verstane signalen op te vangen en ze op de juiste wijze te interpreteren.
Zoals te verwachten was eindigde onze bij nader inzien toch wel niet zo heel therapeutisch verantwoorde wandeling in een heftige vrijpartij. Op een goor matras in een slaapkamertje voor dienstdoende artsen bovenin de personeelsflat van dat ziekenhuis ergens in het niets vermoedende gemoedelijke Brabant.

Voor de verandering werd ik nu een niet platgespoten maar platgeneukt. Zonder duidelijk protest van mijn kant omdat het me zo in de war bracht wat er met me gebeurde doordat ik opwindingen afschuw tegelijk voelde. Tot mijn verbazing werd ik kokhalzend door mijn eigen onbeschermde en uitgehongerde lijf verraden en beleefde ik net als hij een ogenblik van onbegrijpelijk, schuldig genot. Waren er even alleen nog maar vuurpijlen en bliksemflitsen en helemaal geen problemen meer. Was de ergste pijn even weg.

Die avond pakte m’n aangeschoten doktertje gewoon wat hij aldoor al wilde hebben. Zonder zich ook maar een moment af te vragen of deze speciale behandeling nog wel onder de reguliere hulpverlening viel. En kreeg ik waar ik volgens hem al dagen om vroeg: een paar minuten van zijn kostbare, onverdeelde aandacht en een goeie beurt.

8 reacties op “Doktertje spelen

  1. Dit is er jaren geleden met me gebeurd en ik was vast niet de enige.
    Het is schandalig dat dit zo maar kon en ik wil dat cliënten en hulpverleners dit lezen vanwege de impact die het op me heeft gemaakt.
    Dat personeel op zo’n manier misbruik kan maken van iemand die net is opgenomen is dus NIET ondenkbaar.
    Vertrouwen en vriendelijkheid moet kunnen in de psychiatrie maar er zijn grenzen!
    Houd je handen thuis en als het toch gebeurd: schreeuw het uit want het mag en kan nooit!

  2. Overal moeten we alert blijven, en blijkbaar ook met opname. Afschuwelijk wat je meegemaakt hebt…Goed dat je van je afschrijft, en je verhaal neerzet! Voor je verwerking is dit heel goed. Dit mag echt noooit gebeuren! Goed ge-eindigd met adviespunt. Sterkte!!

  3. Lieve Tonna

    Wat ben je een dappere en moedige vrouw om dit te delen. Dat het schandalig is wat er is gebeurd hoef ik je niet te vertellen. Jou treft geen blaam. Ik hoop dat jij je dit goed realiseert ! Wat zul jij je onmachtig hebben gevoeld. Ik hoop dat de desbetreffende lamlul zijn straf krijgt die hij verdient. Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van alles wat je hebt moeten meemaken.
    Een sterke vrouw ben je en voor jou en alle slachtoffers van misbruik op elk gebied ( waronder ik ook val )
    Veel kracht gewenst.
    Tiny

  4. Wat afschuwelijk dat dit je is overkomen….Dapper dat je dit durft te delen.

    Het is zeker schandalig. Hopelijk zet jouw blog de mensen tot nadenken en komt het wat uit de taboesfeer. Horen, zien en zwijgen is onacceptabel.

    Dank voor het delen!

  5. Mannen hebben niet veel anders aan hun hoofd (sommige mannen dan).

    Moeilijke materie. Wanneer ik denk aan Bill Cosby vind ik dat zo triest.

    Er gaat veel eenzaamheid en verdriet achterdit gedrag schuil.
    Wanneer je je daarvan bewust wordt kun je er boven staan en hebben vrouwen de macht. Wat ze overigens toch al hebben.
    Deze misbruikers zijn het slachtoffer van zichzelf.
    Het is een lange weg om tot zo’n denken te komen.
    Het is de grootste vorm van vergeving.
    Vergeven doe je voor jezelf om verder te kunnen leven.

    p.s. wat vaak wordt vergeten is dat mannen denken dat wij vrouwen zijn zoals ze zelf zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *