De muur

26 mei 2020Geschreven door: AutiBert

Ik ben weer eens met mijn kop hard tegen een muur gebotst. Dat doe ik niet met opzet, omdat ik zelfdestructieve neigingen heb of omdat ik graag met een open wond rond loop. Die muur komt voor mij uit het niets.

Ik heb op eigen verzoek een herstelcoach toegewezen gekregen die mij hielp bij de vertaling van mijn communicatie naar de ‘normale’ wereld. Dat is heel prettig, om die controlestap te hebben. Helemaal geweldig was het als zij die communicatie (gedeeltelijk) over nam. Dat hielp enorm om mijn doel te bereiken. Zelf blijk ik nogal eens niet in staat om dat doel zo over te brengen dat de ander dat begrijpt. Dan krijg ik reacties die ik niet verwacht, loop ik tegen een muur op. Heel frustrerend.

Wat ik wel eens vergeet, is dat hulpverleners ook neurotypische (lees: normale) mensen zijn. Mensen zonder autisme. En dat het voor hen verduiveld moeilijk is om met autisme om te gaan. Voor de vertaalstap naar ‘normaal’ moeten ze kennis hebben van ‘normaal’. Dat zit wel goed; dat zijn ze zelf ook. Maar als ontvanger van autistische communicatie, heb je specifieke vaardigheden nodig. Blijkt.

Wat nu gebeurde, was dat mijn herstelcoach heel boos werd om iets dat ik gedaan had waar zij bij betrokken is. En haar reactie was precies als die van elke neurotypische: ik zal je leren, zo ga je niet met mensen om! Niet: Goh, dat is een heel andere manier van omgaan met de situatie; daar herken ik de autist in; als je er prijs op stelt, zal ik uitleggen waarom dit op neurotypische mensen heel anders overkomt; maar omdat het nu mij als ggz hulpverlener betreft, en ik daar professioneel mee om kan gaan, kunnen we ook de vertaalstap laten voor wat die is, en direct kijken naar wat je eigenlijk bedoelt.

Ik moet hier direct de uitzondering bij plaatsen van mensen die gespecialiseerd zijn in autisme. Dat is blijkbaar een noodzakelijke specialisering. Ik verras mensen die dat missen. En zij verrassen mij. Ze overdonderen mij, en komen met de reactie: jij bent fout; je moet je aanpassen!

Ik ben ruim 20 jaar arbeidsongeschikt. Niet omdat ik geen nuttig werk zou kunnen doen. Maar omdat de samenleving eist dat iedereen zich ‘normaal’ gedraagt. Pas als je persoonlijkheidsstoornis gepaard gaat met een uitzonderlijk talent, krijg je de ruimte. Helaas heb ik niet zo’n uitzonderlijk talent. Of kon de kans niet aangrijpen dat te ontdekken. En dus word ik steeds weer terug in het doosje geduwd. Ik mag alleen meedoen als ik dat doe zoals iedereen dat doet. Een andere bijdrage wordt niet op prijs gesteld.

Zo wordt het kind met het badwater weg gespoeld. Levert een inclusieve samenleving niet méér op? Ik zie maar niet waarom het slim is om ziekmakende aanpassing te eisen. Maar ja, ik heb dan ook die muur voor mijn kop.

2 reacties op “De muur

  1. Herkenbaar. Je moet maar afwachten wie je krijgt als hulpverlener. En dat het autismeteam is opgeheven helpt dan ook niet. Er is niks voor in de plaats gekomen. Sommigen denken van zichzelf dat ze autismedeskundig zijn maar ze zijn het toch echt niet. Aardig, dat wel. En zo hobbelen we verder bij Altrecht.

  2. Bedankt voor je reactie, Daantje.
    Ik laat mensen op een of andere manier van mijn autisme weten. De eerste reactie is vaak: dat geeft niet, daar zullen we rekening mee houden. Maar als je niet echt studie hebt gemaakt van autisme, of het zelf hebt, kan je je blijkbaar niet echt een voorstelling maken van wat dat betekent. Steeds op dezelfde plek willen zitten, ja. Misschien wat afwijkend taalgebruik, ja. Maar interpretatie van wat gezegd wordt op zuiver logische gronden, iets heel anders begrijpen dan het bedoeld is, iets heel anders bedoelen dan het overkomt….nee, die stap weigert men meestal te zetten. Terwijl het toch niet moeilijk zou moeten zijn. Voor neurotypischen ten minste.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *