De maatschappij van nu

16 april 2021Geschreven door: Sofie

Misschien komt het door deze hele Coronatijd dat ik steeds meer besef hoe koud het is in de wereld. De mensen zijn veelal op zichzelf gericht. Ontvangen, eigen behoeftes vervullen en ikke, ikke, ikke. Mensen draaien compleet door nu ze een jaar niet meer kunnen doen wat ze al die tijd deden. Plastic kippen kunnen niet meer gehaald worden bij de Action. Dronken op het terras zitten valt ook weg. En al die festivals waar mensen uiteindelijk kotsend in een Dixi staan is ook al een tijdje niet meer mogelijk. Ouders moeten nu meer tijd met hun kinderen doorbrengen, i.p.v. de hele week afstaan aan de opvang of aan leerkrachten. En met gevaar voor eigen leven werd er massaal wc-papier ingeslagen. Alsof we allemaal door de coronatijd meer moeten kakken?

We kunnen een stuk minder ondernemen en iedereen raakt van het padje af. We riskeren liever het leven van onszelf en van andere mensen als het ervoor kan zorgen dat we gewoon lallend op een festival kunnen staan. En iedereen blijkt massaal psychotisch te worden als het gaat om complottheorieën, om te voorkomen dat we de waarheid onder ogen moeten komen.

Het doet me verdriet als ik zie hoe het eraan toe gaat. Het lijkt me echt vreselijk hoor voor mensen als ze zo ondernemend waren en het nu wegvalt. Dat ze jarenlang hun kinderen hebben opgevoed met zoveel mogelijk pretparken en dierentuinen en allerlei andere externe prikkels en dit nu niet meer kan. Die geen hobby’s hebben en heel veel andere mensen nodig hebben om hun eigen eenzaamheid niet onder ogen te hoeven komen. Maar wordt er ook gedacht aan de mensen die al jaren in deze situatie zitten? Die door lichamelijke, geestelijke en/of financiële problemen dit al jaren niet kunnen. Die hun kinderen thuis vermaken met bordspelletjes en andere creatieve dingen omdat ze niet het geld hebben voor een pretpark. Mensen die al jaren niet gewend zijn aan mensen over de vloer te hebben. Die niet meer weten hoe een knuffel voelt. En lekker ontspannend socializen in een restaurant ook niet haalbaar is voor hen.

Ik weet er helaas ook alles van. De feestdagen en mijn verjaardagen vier ik alleen. Door het dissociëren is het voor mij niet haalbaar om ergens alleen naar toe te gaan. Familie kijkt al jaren niet naar me om. Sociaal contact is er amper, want als je eenmaal ziek wordt en niet meer kan geven dan vinden mensen je een stuk minder leuk. En voor fysiek contact moet ik betalen doormiddel van fysiotherapie en haptonomie. En zo zijn er nog heel veel meer mensen die hier mee moeten dealen. Welke leeftijd ze dan ook hebben.

Wanneer het weer normaal wordt in de wereld vervalt iedereen in oud gedrag. Feesten, zuipen en leven mensen er weer compleet op los. Vergeten ze hoe zwaar het voor hen was het afgelopen jaar, want ze hebben immers weer hun vrijheid terug. Mijn grootste wens is dat iedereen leert van deze periode en ook hoe zwaar het was. Dat ze wat meer om gaan kijken naar de mensen die al jaren in deze situatie zitten. En niet alleen maar bezig zijn met het vervullen van hun eigen behoeftes. Maar of mijn wensen ooit uitkomen….De tijd zal het leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *