De kracht van de cliënt

26 juni 2018Geschreven door: Sofie

In deze tijd wordt er veel gewerkt met het principe ‘De kracht van de cliënt’. We zijn meer dan onze diagnoses en het is belangrijk om te kijken naar wat we wel kunnen en niet naar wat we niet kunnen.

Zelf heb ik daar nogal wat moeite mee. Natuurlijk is het goed dat we kijken naar wat we allemaal wel kunnen. Het geeft je zelfvertrouwen een boost en je kunt gebruik maken van je capaciteiten. Alleen waar mijn zorg naar uit gaat is ‘wat als de kracht van de cliënt nu juist de grootste valkuil is?’ Zoals bij mij het geval is. Niemand merkt en ziet echt iets aan me wat ik heb. En in de tijd dat het echt op mijn slechts met me ging, had ik alsnog een baan en collega’s die verder niets doorhadden. Buiten kantoortijden zullen we maar zeggen, hoewel ook binnen kantoortijden, hielp ik mezelf grandioos de vernieling in. Maar mijn make-up zat altijd goed en hoe beroerd ik me ook voelde, ik toverde altijd wel een glimlach op mijn gezicht en maakte passende grappen. Zo ziet de maatschappij ons het liefst.

Soms vraag ik me af of er iemand is die stil staat bij wat een cliënt nodig heeft om die kracht overeind te houden. Wordt er echt serieus gekeken naar het feit dat er soms zoveel meer schuilt dan de oppervlakkige schijn. Dat iemand wanneer die alleen is terug valt in drugs gedrag, of in alcohol gedrag of andere destructieve verslavingen. Als hij of zij de volgende dag maar glunderend weer op de werkvloer staat of zich bij de cursus inzet. Ik gebruik zelf geen drugs of alcohol, maar heb in de afgelopen jaren wel heel veel andere foute gedragingen gehad om de schijn zo goed mogelijk op te houden. En het nadeel was altijd wel dat ik er ook nog eens mee gecomplimenteerd werd. Want aan de oppervlakte presteerde ik toch erg goed. En ik stond in mijn kracht dacht menig ander. Tja…

De maatschappij wil graag dat je je steentje bijdraagt en ook dat als je afgekeurd bent er altijd wel passend werk te vinden is. En anders is daar altijd nog vrijwilligerswerk. Waar je voor een paar euro’s per maand mee mag draaien in een werkomgeving. En ik vind het een fijn idee dat er mensen zijn die hier echt bij geholpen zijn. Maar ik word er altijd een beetje bitter van. Ik heb het ook zelf wel gedaan door middel van maatjes projecten. Alleen kwam ik meteen al terecht in een gezin waar de vrouw en kinderen werden geslagen en werd er veel meer van me verwacht als maatje dan ik kon geven. Daarbij was het ook nog eens in een tijd dat het ontzettend slecht met me ging, maar de coördinators waren tevreden over me. Immers ze zagen het niet aan me.

Zelfstandigheid en werken vanuit je eigen kracht is het motto van deze tijd. Maar wat als een cliënt al jaren zichzelf overeind heeft moeten houden zonder hulp van iemand en hiervoor destructieve gedragingen in de plaats heeft moeten zetten om het vol te kunnen houden?  Is het dan juist niet meer de kracht om vaker om hulp te vragen? Om wat vaker met een hulpverlener te bellen en niet alles zelf maar op te moeten lossen? Ligt de kracht dan juist niet bij het feit dat je soms ook even iets uit handen mag geven en niet alles zelf hoeft te regelen qua geestelijke ondersteuning, financieel en huishoudelijk? En hoef je niet steeds te wachten op hulp tot het echt niet meer gaat? Maar mag je ook een instantie bereiken om te vertellen als er dingen wel goed gaan of als er nog zoveel tussen zit voordat je echt in een crisis bent beland? Dat vind ik nou meer de kracht van de cliënt als daar ook naar gekeken wordt en er mogelijkheden zijn om dit ook uit te voeren. Persoonlijk zou ik dat een stuk knapper vinden dan alles maar alleen te moeten doen en met die grote glimlach weer ten tonele te verschijnen en precies dat doen wat er van je verwacht wordt. Terwijl je thuis weer helemaal naar de knoppen bent als alle lichten zijn gedoofd.

 

 

15 reacties op “De kracht van de cliënt

  1. Heel goed om/geschreven Sophie!
    Ik ondersteun dit helemaal en had het niet zo goed kunnen beschrijven.
    Er is een doelgroep, die zij totaal over het hoofd zien.
    Mijn kracht is tevens ook mijn valkuil.
    Ik word daar ook echt niet vrolijk van en mijn problematiek dusdanig onderschatdoor velen: ‘ je ziet het immers toch niet’.
    Makkelijk voor de hulpverleners, want ze hoeven dan weer niets te doen, dan alleen pamperen.

    1. Dank je wel Remi,

      Klopt inderdaad dat een grote groep niet gezien wordt. En vervelend dat je dit ook ergens wel herkend. De schijn gaat het tegenwoordig om. En niet alleen bij de GGZ. Ook veel bij uitkeringsinstanties, gemeentes en woonbegeleiders. De druk is groot. En ik las een paar dagen geleden zelfs een bericht van iemand die juist voor onze doelgroep werkt en vooralsnog in de veronderstelling is dat werken wel alles oplost van depressies tot andere problematiek. Want door je collega’s krijg je weer eigenwaarde en weet je weer wat je er toe doet. Dus…moet je wel net die collega’s hebben die je ook zo behandelen. Er zijn er genoeg die ons veroordelen en zolang de werkgever extra geld krijgt om ons in dienst te nemen zal dat ook altijd blijven. Het is maar de vraag of je dan juist je eigenwaarde van je collega’s krijgt. En daarbij is het ook een gevaar en extra kwetsbaar als je het van hen moet hebben of van je eigen omgeving. Want als je geen eigen omgeving hebt of van die collega’s die je alleen maar gebruiken. Waar haal je dan je eigenwaarde vandaan en is de kans op terugval dan juist niet groter. Daarbij…als de werkende kracht een griepje hebben blijven ze meteen een week thuis. En van ons verwachtten ze dat we met onze rugzak en lichamelijke en psychische dingen wel dagelijks op onze werk verschijnen.

  2. Het komt ook voor dat cliënten in aanraking komen met onbetrouwbare zorgverleners die bijvoorbeeld frauderen, fraude in de GGZ komt relatief vaak voor en is al langere tijd een speerpunt voor de overheid en toezichthouders, anderzijds is er een groot gebrek aan onderzoekscapaciteit en speelt afdoende mandaat vaak een rol. Als cliënt ben je in de unieke positie de gedeclareerde en geleverde zorg vrij eenvoudig naast elkaar te kunnen leggen, maar een daadwerkelijk frauderende zorgaanbieder zal (tot de IGZ op de stoep staat) geen antwoorden verstrekken maar de cliënt wegzetten als achterdochtig en lastig, waar mogelijk ook treiteren en intimideren. Voor de cliënt erg lastig want er is vervolgens sprake van een vertrouwensbreuk en gevoelens van onmacht. Door gebrek aan toezicht heeft vaststelling van daadwerkelijk fraude meestal niet plaats, met voor de cliënt het risico dat partijen als wijkteams, die vaak wat informeel opereren, het verhaal van de frauderende GGZ instelling voor waar aannemen, en de cliënt als lastig behandelen (met als gevolg een lastige(r) cliënt).

    1. Klopt wat je zegt Sjoerd. Er wordt ook veel gefraudeerd. Ik kreeg onlangs zelf een rekening onder ogen van een begeleidster die uren heeft gedeclareerd terwijl er geen zorg is geboden. En ook van een periode dat ze zelf 2 weken op vakantie was. Moet schijnbaar maar kunnen

      1. Zo zat ik ooit bij een PGB ‘zorgverlener’ waarbij de directeur bijna letterlijk iedere week met vakantie ging. Mogelijk gemaakt door hier en daar wat extra uurtjes te declareren. Ik ben daar toen niet in mee gegaan, maar men bleek achteraf te verspreiden dat ik de huur niet zou hebben betaald. Gelukkig was dit een partij aan de andere kant van het land, en heeft inmiddels de IGJ ingegrepen. Je moet er niet aan denken dat het bijvoorbeeld de grote regionale GGZ zou zijn, waar bijvoorbeeld sprake zou zijn van een angstcultuur, medewerkers die kritiek hebben en melding maken van intimidatie, en dat je dan als cliënt bijvoorbeeld in een cliëntenraad zit bij zo’n organisatie met wettelijk gezien de vraag kritisch naar zaken te kijken.. En dat men dan op een vergelijkbare manier aan het declareren is als zo’n PGB partij. De huur niet betaald hebben, ondanks diverse verzoeken een rekening te sturen, is er niets bij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *