De grote mensenwereld

11 september 2019Geschreven door: Sofie

Wanneer je in behandeling bent bij de ggz en/of individuele begeleiding thuis krijgt, dan wordt er altijd naar een soort van hoger doel gestreefd. Zelfstandig zijn. Onafhankelijk. Werken vanuit je eigen kracht. En indien mogelijk ook nog vrijwilligerswerk of een betaalde baan, omdat dit volgens de maatschappij goed is voor o.a. je eigenwaarde. Je steentje bijdragen aan de maatschappij. Ook als dezelfde maatschappij al jaren niet meer naar me omkijkt omdat ik afgekeurd ben. Op eigen benen staan. Volwassen zijn. Jezelf opvangen in tijden dat het moeilijk wordt en een gezonde levensstijl erop na houden. Dan ben je een soort van geslaagd.

Tot ik me onlangs zat te bedenken, waar ik voorheen waarschijnlijk ook al onbewust tegen aanschopte. Dat ik dit eigenlijk helemaal niet wil. Ik vind het verschrikkelijk om onafhankelijk te zijn. Zelfstandig mijn zaken te regelen en grotendeels mijn eigen vangnet te zijn. Het liefst wil ik afhankelijk zijn van iemand, omdat dit voor mij hechten inhoudt. Wil het liefst nog gedragen worden, hoewel mijn gewicht en lengte dit allang niet meer toelaten.

Ik heb al zoveel dingen in mijn leven alleen moeten doen. Verantwoordelijkheid moeten dragen voor zaken waar ik nog veel te jong voor was. Heb dingen moeten regelen voor mezelf. Verdragen en verwerken en zoveel andere dingen die niet bij mijn leeftijd hoorden. En nu ben ik al een tijdje volwassen en wordt er gewerkt met een protocol dat gevoelsmatig helemaal niet bij me past. Ik wil helemaal niet meer steeds mijn eigen boontjes doppen. Heb juist de behoefte dat andere mensen soms even wat taken van me overnemen. Even het één en ander regelen voor me.

Ik wil helemaal niet toewerken naar een punt dat ik zonder ggz kan en zonder begeleid wonen thuis. Er ligt zoveel shit en er is zoveel gebeurd dat ik me niet kan voorstellen dat ik ooit alles zou moeten handelen zonder dit soort hulp. Ik verwacht wel dat bepaalde klachten minder worden, maar de schade is zo groot dat ik helemaal doordraai bij het idee dat dit tegenwoordig het streven is van de hulpverlening. Ik heb zo vaak voor mezelf moeten zorgen en zoveel zorg voor anderen moeten dragen dat de behoefte er nu juist is dat er nu eens voor mij gezorgd gaat worden. Ik heb er helemaal geen zin in om mezelf steeds te moeten troosten en mezelf een peptalk te moeten geven op momenten dat ik weer in een dal dreig te belanden.

Ik heb veel gesprekken alleen maar met mezelf en fantasie-mensen moeten voeren, omdat er niemand anders voor me was om tegen te praten. En uiteindelijk wordt er altijd vanuit de hulpverlening gestreefd naar dit soort hogere doelen. Ik heb zorgen en problemen waarvan ik me niet kan voorstellen dat deze ondersteund kunnen worden door nieuwe mensen die ik leer kennen. Er zijn zoveel diepere lagen die mensen buiten de hulpverlening om niet aan kunnen. Ik raak compleet in paniek van het idee dat dit een soort streven is van de organisaties tegenwoordig.

Zal er ooit ook eens een protocol komen voor mijn soort mensen. De groep die hierbuiten valt. Die ook tegen dit soort thema’s aanloopt. Zal er ooit geld beschikbaar komen voor mensen die juist hun hele leven dit soort ondersteuning nodig blijven hebben. Die wel kunnen zwemmen en overleven, maar gewoon dat reddingsschip nodig hebben, omdat het leven anders veel te zwaar wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *