De eetclub

9 november 2018Geschreven door: Sofie

Ik heb het geprobeerd. Het nieuwe programma te volgen dat een aantal mensen filmt die het gevecht leveren met anorexia. Echter heb ik de aflevering niet helemaal afgekeken. En ben van plan dit ook niet meer te volgen. Het was wat dat betreft behoorlijk confronterend en ergerde ik me weer aan het feit dat de programmamakers zich weer zoveel richten op het eten. Het is niet de oplossing door weer maaltijden te gaan koken en het erover te hebben wat de stress van de boter in de pan met je doet. Het is zoveel meer dan alleen het eten. Er zit zoveel problematiek onder verstopt.

Ik vind sowieso dat er nog steeds een bepaald beeld wordt geschept door de media over wat een eetstoornis inhoudt. En daar kan ik niet zo goed tegen. Ik heb er nog steeds verdriet om als ik zie dat er nog zo vaak een standaard beeld wordt geschept van een veel te magere jongedame. Terwijl ook jongens deze problematiek ervaren en het lang niet altijd aan het uiterlijk te zien is.

Ik heb zelf niet de bouw van iemand met anorectische trekken, maar wel veel handelingen en gedachtes. En ook ik ben hier totaal op afgekeurd en nooit echt in gezien. Zelfs niet toen ik twee weken in een instelling werd opgenomen, omdat ik al maanden niet meer at. Ik moest van een eetpatroon van helemaal niets in twee weken omschakelen naar volledige maaltijden. En mijn eerste maaltijd bestond uit een bord patat met twee kroketten, waarvan ik verplicht werd dit op te eten. Werd er tegen me gezegd dat ik maar twee weken er zou zijn en gewoon weer moest gaan eten, want immers had ik toch geen eetstoornis. En nadat ik twee weken daarna weer naar huis moest, drie kilo zwaarder en nog veel meer paniek omtrent het eten, kreeg ik ook geen nazorg meer. Want door de begeleiding werd gezegd dat ik te dik was voor de groep, en anderen van me schrokken om hoe ik er uit zag. Ik had een normaal gewicht, nadat ik er al 65 kwijt was. Alleen toch nog steeds veel te dik voor de groep.

Maar om heel eerlijk te zijn ben ik soms wel een beetje jaloers op de zorg die echt zichtbare anorectische patiënten krijgen van behandelaren. Natuurlijk zijn daarin ook weer uitzonderingen. Vaak worden ze toch zachter aangepakt. Worden hun spanning en zorgen meer serieus genomen en worden ze wat vaker ontzien. Wordt er toch vaker gecheckt of ze wel gegeten hebben en wat ze hebben gegeten en noem maar op. Als je er echt lichamelijk ziek uitziet dan is daar toch echt een andere zorg dan voor iemand die overgewicht heeft of een gewicht waarin niets te zien is.

En mijn strijd met het eten…? Ik heb al ruim 20 jaar een eetstoornis en alle varianten wel voorbij zien komen, maar ik merk steeds meer dat het me niet meer biedt wat het geboden heeft. De afgelopen weken ben ik weer ontzettend in eetgestoord gedrag vervallen. Heb ik de wc iets teveel weer onder gespuugd en de maaltijden overslaan ging me ook steeds beter af. En toch merk ik dat ik het steeds minder prettig ga vinden. Verlang ik naar een warme maaltijd en mis ik de lunch. Het spugen ga ik steeds minder fijn vinden en het voelt een beetje of ik mijn beste vriend kwijt raak. Of laat ik het zo zeggen dat ik ga merken dat mijn beste vriend helemaal geen beste vriend is. En dat is rot om te beseffen dat ik niet meer echt mijn eetstoornis als een fijn vangnet ervaar. Wat er voor zorgt dat ik de afgelopen week als een huilende vaatdoek in de rondte heb gelopen. Ben ik meerdere keren in regressie geschoten en huil ik al als ik een emotionele reclame voorbij zie komen. Heb ik meer behoefte aan knuffels, goede gesprekken en dichtbijheid. Al die menselijke trekjes die ik zo lekker weg kon stoppen in een eetstoornis. Dus misschien is het wel een goed teken dat ik mijn eten mis en behoefte heb aan een goed eetpatroon en structuur. Dat ik nu mijn emoties wat meer toe laat in plaats van steeds weg te stoppen. En misschien ga ik dus wel een beetje gezonder worden.

Maar laat ik die confronterende televisieprogramma’s voorlopig toch nog maar even uit de weg gaan.

4 reacties op “De eetclub

  1. Hallo Sofie.

    Ik weet hoe het is: een eetstoornis heb je levenslang.
    In tijden van stress wordt het bij mij meestal erger maar het is nooit helemaal weg.
    Eet om te leven maar leef niet om te eten.

    Wens je veel levenslust!

  2. waarom kijk je niet helemaal af naar zo programma het is bedoeld voor mensen die niet snappen dat zoiets bestaat in het leven. ik heb zelf ook ooit die ziekte gehad ik ben er vanaf gekomen door een therapie waar ik me eigen beeld in kwijt was geraakt. ik eet zo weining mogelijk in de spiegel was ik steeds maar dik maar in het echt was ik meer bot dan vlees op me lichaam. ik kreeg een therapie waar ik in een kamer kwam waar iemand aan de ziekte was over leden over de zelfde ziekte ik moest in een doodkist stappen en zo werd ik er op gewezen dat het niet zo langer door kon gaan. ik lag erin en zo kwam ik op me eigen en riep ik ga er voor toen begong ik bij beetje bij beetje te eten. nu kijk ik niet meer achterom naar het verleden. nu ben ik te zwaar maar zo vind ik het goed. het is een kei harder gelach waarom je eigen zo verminken nergens voor nodig kom op je kan het en geniet van het leven.

  3. En toch mogen jullie je gelukkig prijzen dat je in de regio Utrecht woonachtig bent. Hier hebben we Pro Persona: Voor de start van je behandeling een mooi PR verhaal, de daadwerkelijke behandeling en diagnostiek blijkt vervolgens een broddelwerkje te zijn. Er is veel verloop onder personeel. De rekeningen kloppen niet. En als je ergens over klaagt krijg je te maken met intimidatie. Algemeen advies voor cliënten bij Pro Persona: Vertel niks persoonlijks, het kan zomaar tegen je gebruikt worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *