Bevalling op schoot

12 mei 2017Geschreven door: Tonna

 

De voorgangster van Mosje was Grietje. Een lieve cyperse poes die ik eerst ‘Appeltje’ had gedoopt maar dat klonk zo raar als ik dat riep.
Het werd Grietje.

De schat was ongewenst zwanger gemaakt door een charmante buurtkater. Ik denk dat het een knappert was omdat Griet nooit genoegen nam met minder en je kon haar smaak gerust speciaal noemen.
Die buik werd dikker en dikker en ik begreep dat dit niet kwam door dat heerlijke eten dat ik haar gaf maar door het werk van die dandy. Daar was m’n mooie Grietje van amper een jaar voor gevallen en haar buikje zat nu vol jonge poesjes.
Het zou haar eerste nestje worden en ik was kwaad op mezelf omdat ik niet had voorzien dat zoiets nu al kon gebeuren.
Ze was nog een puberpoes en van de poezenpil had ik nooit gehoord.

Dit was de eerste keer dat ik een kattenbeest in blijde verwachting meemaakte en ik had geen idee van wat er gebeuren ging. Er zat niet veel anders op dan wachten en me in de materie verdiepen. Had ik dat maar gedaan want voor mijn Grietje had ik wel iets meer kunnen doen realiseerde ik me later.

Op een avond in de lente eiste woeste Griet dat ik haar pootje vasthield. Dat had ik nooit eerder gedaan omdat ze nu eenmaal geen knuffelpoes was maar wel een onbetaalbare schat.
Ik moest en zou daar met dat wollige poezenvoetje in mijn zweterige handen op de grond blijven zitten.
Wat nu?
In een kast had ik een kraambedje gemaakt en we bleven daar zo zitten totdat de schemering viel. Er zat iemand beneden televisie te kijken die arts was en hij riep: ‘Wat voeren jullie daarboven uit? Ben je nog van plan om naar beneden te komen?’
‘Ja, maar ik moet een barende bijstaan!’ schreeuwde ik angstig terug.
Neem haar mee naar beneden was zijn advies en dat leek me geen slecht idee.

Met bibberende Grietje in m’n armen daalde ik voorzichtig de trap  af. Hij had al wat truien op een stoel gekwakt zodat ik Grietie er met haar bolle buikje voorzichtig op neer kon leggen.
Die kleintjes konden we er niet uitsleuren maar toen voelde ik iets nattigs dat bloed bleek te zijn. Ik zag haar in iets bijten en m’n maag draaide zich om. Maakte Grietje een baby dood? Nee, ze beet een vlies door.
Mijn compagnon wist beter en feliciteerde me: ‘Je bent nu een soort Oma, meid’.
En ja hoor, ik zag iets kleins op mijn schoot liggen dat gitzwart was. Háp deed Griet nogmaals en er werd weer een kleinje geboren.

Het enige dat ik wist was dat we naar boven moesten omdat er nog meer poesjes onderweg waren. De werpende poes werd op mijn knieeën gelegd en ik ging in hurkzit de trap op. Daarbij werd ik in m’n rug ondersteund en het moet een dwaze vertoning zijn geweest. Halverwege floepte er weer een kind uit en ik hapte naar adem.

Tegen de tijd dat ik de kraamkamer bereikte had Griet vijf kinders op de wereld gezet waarvan er vier op m’n schoot zijn geboren.

Die foto hangt hier nog in de kamer…

 

 

4 reacties op “Bevalling op schoot

  1. Kan zijn Tess: ieder haar keuze.
    Maar zo’n nestje is toch hartverwarmend?!
    Zet het maar in je eigen context en wees er blij mee.
    Huisdieren zijn belangrijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *