Als rennen geen zin meer heeft

11 juni 2019Geschreven door: Sofie

We leven in een tijd waarin zorg voor elkaar meer centraal staat. Mede misschien ook door alle bezuinigingen in de zorg. Het is belangrijk om een eigen netwerk te creëren waarin er vaak ook verwacht wordt dat de ander de zorg wel biedt. Niet alleen van familieleden, maar er wordt ook steeds meer verwacht van buren, telefonische hulpdiensten en maatjesprojecten.

Ook ik ben bezig geweest om buiten de hulpverlening om een eigen netwerk op te zetten, maar dat is alles behalve makkelijk. En het heeft zoveel opgeroepen dat ik op sommige dagen verlang naar de rust en de bescherming van een isoleercel. Kat erbij, wifi verbinding en mijn muziek en laat me daar maar lekker een paar dagen doorbrengen. Het lijkt wel steeds lastiger te worden, weer het contact met mensen. En daarbij is het behoorlijk confronterend om elke keer weer oog in oog te staan met mijn eigen kwetsbaarheid en het gemis aan een stabiele basis. Dit is dus niet even makkelijk op te lossen door nieuwe contacten aan te gaan. Door een beroep te doen op buren of te verwachten dat het wel met een buddy of iets opgelost kan worden. Ook ik ben daar te ver in meegegaan en moet nu zien te dealen met de klap. De heftigheid en het gemis. Doordat er zo gigantisch veel veranderd is in de zorg ben ik ook als een gek gaan rennen. Ben ik zoveel mogelijk aangegaan om een eigen vangnet en netwerk op te zetten, maar heb ik me nooit gerealiseerd hoe kwetsbaar ik hierin nog ben. Hoeveel mensen er maar wat graag misbruik van die kwetsbaarheid maken. Hoe groot de pijn is als er opmerkingen gemaakt worden of men iets doet en men wel verwacht dat ik assertief genoeg ben om me hierin te begrenzen. Niet dus. Mijn behoefte aan gezond contact word steeds groter. Aan gezonde volwassenen die geen misbruik van me maken. Die zelf gezonde grenzen hebben en die me laten ervaren hoe veiligheid en bescherming kunnen voelen.

Waar ik voorheen een beroep deed op de bureaudienst van de GGZ, sta ik nu steeds meer onbeschermd in de grotemensenwereld. Moet ik beseffen dat de hulpverlening ook maar tijdelijk is en er steeds meer in gaat veranderen. Wat mij alleen maar verwarder maakt. Want als iemand lichamelijk beperkt is dan zal die persoon misschien de rest van zijn leven fysiotherapie nodig hebben om nog een beetje te functioneren. Maar als het om ‘hoofd’-problematiek gaat en psychische ondersteuning, dan worden er steeds meer doelen gesteld en wordt er gekeken naar hoe de zorg afgebouwd kan worden en het netwerk om je heen vergroot.

Ik heb het geprobeerd, maar moet mezelf ook een beetje in bescherming gaan nemen. Ik kan geen gezonde mensen toveren die opeens bij me aanbellen. En ik heb een radar voor mensen die zelf zo instabiel zijn als wat en misbruik maken van een ander. Een aantrekkingskracht of een blinde vlek, maar dit zorgt er wel voor dat ik even een paar stappen terug doe in het aangaan van nieuw contact. Eventjes niet meer ga rennen om maar aan het streven van deze maatschappij te voldoen.
Want de wereld is doodeng zonder een stabiel en vertrouwd persoon om op terug te vallen.

4 reacties op “Als rennen geen zin meer heeft

  1. Als een klein meisje op moeders hoge hakken probeer ik de wereld in te stappen. En steeds struikel ik weer omdat ik nét IETS anders ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *