Afscheid

17 december 2020Geschreven door: Noa

Zo daar was het dan. M’n eindgesprek met mijn behandelaar. Niet omdat ik uitbehandeld ben, maar omdat zij iets anders gaat doen binnen Altrecht. En ik door ga naar een andere afdeling.

Nu hou ik echt niet van afscheid. Bah, een onprettig gevoel wat ik erbij krijg en daardoor vaak maar ontwijk. Maar deze wilde ik wel aangaan. Omdat het moest van mezelf en omdat ik haar dankbaar ben voor wat ze allemaal gedaan heeft.

Ik had eerst gewerkt en na m’n werk erheen gegaan. Ik voelde weinig, of niks eigenlijk. Niet boos, blij of iets anders. Leeg alsof er een enorme muur was en dat was ergens prima. Maar in mijn hoofd vond ik het raar en irriteerde me een beetje, waarom voel ik niks. Dit is een afscheid. Voel iets joh. Tijdens het gesprek had ze een kaartje gegeven dat ze voor me geschreven had. In deze situatie was het moeilijk om het kaartje te lezen. Dus dat kostte veel moeite. Ik vond het lief, heel lief. Kleine moeite en een groot gebaar. Nog even verder gepraat over de afgelopen periode. En haar verteld dat ik hier blog. Ze was verrast.

En toen kwam dan toch het definitieve afscheid. Iets wat ik heel moeilijk vind, en echt liever vermijd. Maar ik voelde nog steeds niks….. Totdat ik de deur uitliep. En ik riep nog, ja nu voel ik van alles terwijl ik de trap afliep. En nee, niet fijn, echt niet fijn. Het overviel me want ineens voelde ik van alles. En zo zonder dat ik er moeite voor doe, werd alles soort van weggestopt. En ik liep het pand uit, gevoelloos. Zo snel ging het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *