Acceptatie deel twee

25 april 2016Geschreven door: Tonna

De enige manier om ergens achter te komen is het uitproberen. Alles en iedereen testen en mislukkingen op de koop toe nemen. Daar zal ik belist niet de enige, de eerste en de laatste in zijn.
De vraag is of ik dit nog wel wil na die eindeloze rij van miskleunen. Heeft zo’n leven nog een toekomst?
Deze film waarin ik allang niet meer meespeel en zelfs niet eens een figurantenrol heb waarin zoveel twijfelachtige ‘maars’, ‘alsen’ en andere beperkingen zijn binnengeslopen.
Kan en wil ik die enorme hoeveelheid energie nog opbrengen om overeind te krabbelen terwijl ik weet dat ik nooit verder zal komen dan watertrappelen?
Hoe krijg ik het voor elkaar om mijn hoofd boven water te houden als ik zoveel slokken smerigheid binnen krijg dat ik van benauwdheid bijna stik.
Zo maak ik geen schijn van kans om alsnog fatsoenlijk te leren zwemmen zonder vleugeltjes. Laat staan dat ik ooit nog een diploma zal halen.

M’n conversaties met anderen houden tegenwoordig niet veel meer in dan hun uitleggen hoe ik in elkaar steek anders kan geen mens me meer volgen. En is ellende nog het enige, weinig boeiende onderwerp van gesprek dat ik kan bedenken? Waar mensen zo langzamerhand genoeg van krijgen net als ik.
Wil ik zo doorgaan zonder dat er iets tegenover staat dat voor mij de moeite waard is en steeds weer teleurstellingen wegslikken? De vernedering van de afwijzing en de negering voelen waarbij ik tegen mijn eigen onmacht aanloop?

Ik vraag het me vaak af omdat ik zelf wel weet dat ik weinig kans maak omdat ik de wereld inmiddels allang de oorlog heb verklaard. De mensheid in z’n algemeenheid bevecht ik al jaren met mijn scherp cynisme. Deze strategie gebruik ik om te voorkomen dat ik gekwetst word door mensen die dat niet zo bedoelen of het zich niet realiseren. Ik heb geen pantser dat me beschermd dus wil en kan ik dat?

Het bange antwoord op deze vraag wil ik eigenlijk niet eens weten. Mogelijk moet ik tot de pijnlijke conclusie komen dat ik dit leven niet wil. Een leven waar ik niet voor het gekozen maar dat ik kreeg en voor een deel zelf heb gemaakt.
Het enige alternatief is vluchten in de plooibare wereld van mijn eigen gekleurde fantasie waar ik zelf in staat ben te creeëren wat er niet (meer) is. Waar ik alles vind waar ik behoefte aan heb en naar verlang.

Kan ik er de ironie nog van inzien dat wanhoop soms buitengewoon creatief maakt? Dat dit vermogen soms de grote macht van de machtelozen binnen deze samenleving is?
Kan ik toch nog lachen? Hoe wrang en verdrietig ik het allemaal ook vind.

Kan ik kiezen of moet ik elke vriendschap met de willekeurige gok van de gek aangaan?
Dat is aan mij.

5 maart 2000/12 september 2015

5 reacties op “Acceptatie deel twee

  1. Hallo Tonna,
    Je verhaal raakt me en voel enorm de eenzaamheid in je verhaal.
    Ik weet niet goed hoe ik je een beetje troost kan doen toeschrijven..
    Ik vind net als jou ook veel in mijn fantasie en dan is de realiteit
    vaak kleurloos..
    Ik slaap veel dankzij mijn medicatie en als ik dan in bed lig..
    veilig en geborgen en een deken om me heen wat aanvoelt als
    een deken die me een knuffel geeft en me stevig vasthoud..
    dan voel ik me rustig en het minst angstig.
    Ik heb ook een kanariepietje die me gezelschap houd..
    en ik hem.. al zal hij het vaak ervaren als lastigvallen.
    Ik zag een keer een foto van je waarop je stond met een poes..
    dieren geven liefde en ik hoop dat je uit de kleine dingen
    in het leven datgene kunt halen om je leven iedere dag toch
    een beetje aangenaam te maken.

  2. Gelukkig maar dat je dan af en toe struikelt over Mosje..
    want Mosje is blij met jou!!
    Uit de blogs die ik lees van jou komt een warme en lieve vrouw naar voren!
    Wees daar blij mee.. niet iedereen heeft deze eigenschappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerd

Acceptatie – deel 1

Categorie: Blog

Wat doe je als het leven zonder uitleg of opgaaf van reden 'nee' tegen je zegt? En ik al zo ontzettend veel geprobeerd heb inclusief alles wat verboden was? Ten koste van alles heb ik mezelf wijs proberen te maken dat 'bestaan' wel degelijk mogelijk moest zijn. Iets wat ik…