Acceptatie – deel 1

19 april 2016Geschreven door: Tonna

Wat doe je als het leven zonder uitleg of opgaaf van reden ‘nee’ tegen je zegt? En ik al zo ontzettend veel geprobeerd heb inclusief alles wat verboden was?

Ten koste van alles heb ik mezelf wijs proberen te maken dat ‘bestaan’ wel degelijk mogelijk moest zijn. Iets wat ik zo vreselijk graag wil en ik heb meer dan m’n best gedaan waardoor het véél te druk in mijn hoofd is geworden.
En maar driftig politie- agentje spelen temidden van die hectische hersens. Steeds opnieuw beoordelend welke impulsieve gedachte er nu weer aan de beurt was. Welk idee er het eerste was.

Soms werd de chaos zo groot dat ik meende grenzen straffeloos te kunnen overschrijden zonder geldig paspoort. Ervan uitgaande dat in tijden van nood niets verboden is en alles mag. Als ik in een poging me te handhaven steeds vaker met behulp van televisie en de Mikrogids verward moest zien te achterhalen of het nu acht uur ’s ochtends was of acht uur ’s avonds. Omdat het in de zomer op beide tijdstippen even licht en ’s winters net zo donker is.

Vaak werd ik compleet gedesoriënteerd wakker nadat ik weer eens flink geslikt en gezopen had. En mogelijk de meest vreemde of uiterst pijnlijke vergissingen had begaan. En niet eens meer wist of ik iets gedroomd had of dat het echt was gebeurd.
Wat ik natuurlijk aan niemand wilde laten merken omdat ik me kapot schaamde als die anderen (en vooral ikzelf) er uiteindelijk achter zouden komen ‘hoe laat’ het werkelijk was.

Wat zouden mensen zeggen of denken als ze zouden ontdekken dat ik niet de sterke vrouw bleek te zijn waar iedereen me altijd voor hield? Die meid met de vlotte babbel die kon lullen en liegen als een doorgewinterde politica die het blozen allang verleerd is. Dat ik me een marsvrouwtje voel voor wie begrippen als honger, dorst en slaap helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn.
Eerder zo goed als onbekend.
Dat ik stiekem van anderen heb afgekeken hoeveel je moet eten om te weten wat voldoende is. Angstvallig heb ik geprobeerd om het domweg na te doen in de hoop niet al te veel uit de toon te vallen.
Met het zweet in m’n handen.

Mogelijk werd ik wel tien keer zo snel dik als ‘gewone’ mensen wat een regelrechte ramp voor me zou zijn.

Willen mensen nog wel met me omgaan als ze dit allemaal weten. Weten hoe ik heet en wie ik ben? Of maakt het helemaal niet zo veel uit wat anderen van me weten en heeft het meer te maken met hoe ik over mezelf denk?

Wordt vervolgd.

Tonna acceptatie_300

9 reacties op “Acceptatie – deel 1

  1. wow Tonna

    je tovert een glimlach op mijn gezicht ! Niet vanwege alles wat je meemaakte en hebt gevoeld en gedaan, maar vooral vanwege je schrijvers talent !
    Wie je niet wil kennen is jouw energie niet waard.

    groet Tiny

  2. Wat goed van je dit blog zo neer te zetten! Dat getuigt van moed en dapperheid!! Het meeste speelt zich van binnen af, wat het gros van de mensen niet weet. DAt geeft soms ook wel gevoel van rust en opluchting.

  3. Wat ontzettend dapper om dit zo op papier te zetten.
    Mensen denken vaak dat we zo sterk zijn, maar dat is alleen uiterlijk.
    Laten we proberen om onszelf niet voor de gek te houden en niet sterk willen zijn maar je geven zoals je bent, hoe moeilijk dat ook is.

  4. Hoi Tonna,
    Wat een eerlijke blog! Precies zoals jij je op dit moment voelt. Het raakt me. Bedankt voor je eerlijkheid en ja, ook voor mij is het herkenbaar om vaak je groot te houden, mensen op afstand te houden in de angst om afgewezen te worden voor wie je bent.
    Het masker dat je op hebt is soms ook fijn en vaak ook nodig, hoe stom dat soms ook voelt. Balen dat het leven soms zo onsimpel is he. Ik gun het je dat het wat makkelijker wordt.
    Hou je haaks en weet dat ik je in ieder geval wil leren kennen. Ben benieuwd naar je volgende blog!
    Groetjes Chrysantje

  5. Hey Tonna!

    Wat een superblog, en supereerlijk! Mooi!

    wil een stukje met je delen, die ik gisteren tegenkwam, ook ik worstel met
    mijn zelfbeeld, en vele gedachten waar ik helemaal gek van word.
    het komt uit een boekje met de titel: de kunst jezelf te worden

    De titel van het boekje gaat lijnrecht in tegen het vverlangen van veel mensen die zo graag anders willen worden. Ze zijn met zichzelf namelijk helemaal niet zo ingenomen. daarom is hun diepste wens te leren een ander te wroden dan zij zelf: beter, geloviger, minder ozneker en verlegen dan tot nu toe, een mens die zich tegenover de mensen en God niet meer hoeft te schamen dat hij bestaat.

    Ons leven heeft echter niet de bedoeling dat we een ander mens worden, het komt er juist op aan dat we alles doen wat in ons vermogen is om onszelf te worden, helemaal onszelf.
    we hebben er waarschijnlijk een heel leven voor nodig om onszelf te durven zijn: niet minder en niet meer, niet slechter en niet beter dan we in werkelijkheid zijn, niet ontevreden en niet tevreden over onszelf, maar onszelf aanvaardend met ons lek en gebrek, onze mogelijkheden en onmogelijkheden, onze nederlagen en overwinningen, onze mislukkingen en onze successen….
    de diepste levenswijsheid hebben we pas dan verworven als we met en stille lacht kunnen zeggen: ik mag, ik kan, ik durf, ik wil mezelf zijn.

    En men…. wat is dat moeilijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerd

Acceptatie deel twee

Categorie: Blog

De enige manier om ergens achter te komen is het uitproberen. Alles en iedereen testen en mislukkingen op de koop toe nemen. Daar zal ik belist niet de enige, de eerste en de laatste in zijn. De vraag is of ik dit nog wel wil na die eindeloze rij van…