Aandacht

30 maart 2018Geschreven door: Sofie

Er lijkt wel een soort van taboe te heersen op het woordje aandacht. Niet alleen in de groep, maar ook op andere manieren, leer ik steeds vaker dat men elkaar al gauw bestempelt met aandachttrekkerij. Waardoor de ander dan al snel afstand neemt.

Maar soms vraag ik me af waarom dat nu zo slecht is? Ieder mens heeft aandacht nodig. En een ieder vraagt het weer op zijn eigen manier.

Zo weet ik ook dat mensen die zichzelf beschadigen, waaronder ik dus, het stempel krijgen van aandachttrekkerij. “Die mensen willen alleen maar aandacht, raar gedoe.” En de mensen die zichzelf dan beschadigen, trekken zich alleen nog maar meer terug. Voelen zich slechter over zichzelf dan ze al deden. Ik ben geen fanatieke snijder, maar heb wel andere destructieve vormen aangeleerd, waarbij sommige zich voorgoed door littekens zichtbaar hebben gemaakt. En ja, ook ik heb aandacht nodig. Alleen wel op een andere manier waarop de meeste mensen denken en niet met het negatieve stempel aandachttrekkerij.

Zelfbeschadiging komt vaak voort uit een onbeschrijfbare pijn van binnen die door beschadiging aan het eigen lichaam eventjes tot uiting kan komen. Het is een gekaderde pijn die overzichtelijk is als je het jezelf aandoet. Wanneer je snijdt of bijvoorbeeld brandt. De pijn die van binnen zo heftig is, wordt eventjes zichtbaar op de plek waar je jezelf pijn doet. Dat is dan zoveel minder pijnlijk dan de emotionele pijn. Eventjes lijkt het alsof die plek nog de enige hevig pijnlijke plek is en daarmee word het andere verdoofd. Het is een manier om emoties eventjes de baas te worden. Zelf heb ik dit ook nog een tijd gedaan, omdat ik mezelf zo haatte en walgde, maar misschien was dit niet de echte reden? Ik denk dat de reden was dat ik totaal niet wist hoe ik op een gezonde manier voor mezelf moest zorgen. Hoe ik liever voor mezelf kon zijn en hoe ik de controle had over heel veel andere gevoelens door de woede op mezelf te richten. Ik had dus ook aandacht nodig en ik heb nog steeds aandacht nodig hierin. Omdat het voor mij nog nieuw is om op een andere manier om hulp te vragen. Soms is het zo moeilijk om letterlijk te zeggen wat me pijn doet en waar ik hulp bij nodig heb in therapie en daarbuiten. Dat dit soort gedrag soms nog de enige uitweg lijkt. Ik kras en ik brand, maar het zou zoveel mooier zijn als het me lukt om te zeggen: Ik weet echt even niet hoe ik met deze situaties om moet gaan. Zou je me hierin willen helpen en wat aandacht in willen geven? Zodat ik me hierin niet zo vreselijk alleen en eenzaam meer voel?

Het zou zo fijn zijn als de mensen die de ander bestempelen als aandachttrekker niet meteen afstand nemen, maar de moeite nemen om in contact te komen met de ander.

5 reacties op “Aandacht

  1. Wat mooi dat je zo open bent,ik had ook altijd een oordeel over zelf beschadiging,maar jij hebt mij duidelijk gemaakt hoe het werkelijk in elkaar steekt.Excuses voor mijn eerdere gedachte,dat zal nu veranderen. Dank je wel,en inderdaad we hebben allemaal aandacht nodig,maar komen er steeds verder van af te staan. Ik heb daar lang over na gedacht,maar om echt verbinding te maken vindt men lastig,en doen een stapje terug. Ik ben overgevoelig,en heb PTSS,en voel dit feilloos aan.Nogmaals bedankt voor je open heid.

  2. Alles wat leeft heeft aandacht nodig: ook jij en ik!
    Als je geen andere manier hebt geleerd om heftige emoties te uiten is dit vaak het resultaat.
    Ik ben ook zo iemand en ik vind het vreselijk als ik een ‘snijder’ word genoemd!
    Lees mijn blogs.
    Goed dat je over dit hardnekkige taboe schrijft!

  3. Wauw jij hebt dit zo mooi beschreven. Het is een taboe die doorbroken moet worden en ik hoop dat dit de ogen opent bij velen.

    T.

  4. Vertaal zelf de innerlijke pijn naar een soort strijdbaarheid. Maar dan schijn ik het ook weer niet goed te doen want het toverwoord schijnt acceptatie te zijn. Dat lukt me vaak helemaal niet dus dan ga ik er dwars tegen in. Maar ik reageer mijn woede af in zwaar sporten oa, en ik heb in bepaalde buien links en rechts op diverse sites nogal wat onvrede van me afgeschreven, met name over de gezondheidszorg en de psychiatrie. Niet dat dat iets verandert maar ik had het op dat moment nodig, anders blijft alles in je lichaam zitten. Aan pijn zijn vaak helemaal geen woorden te geven en praten helpt ook niet altijd denk ik. Enig begrip van de omgeving wel. En dat valt vaak tegen, zeker als ze je niet meer ‘ herkennen ‘ zoals je was en ze je willen zien. Dat vergroot de eenzaamheid verder en aldus de pijn. Een zichzelf versterkende cirkel kan dat worden. Soms zijn er mensen die het wel beter begrijpen, dat helpt wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *