Verbazend het nieuwe jaar in

6 januari 2017Geschreven door: Sara

De feestdagen waren heftig. De dag voor Kerstavond had ik vreselijke pijn in mijn hart. Ik kon alleen maar huilen. Hetzelfde geldt voor Oud en Nieuw. De laatste dag van 2016 voelde ik wéér die steken in mijn hart en schreeuwde ik voor het eerst in mijn kussen om mijn moeder.

Uiteindelijk waren het ook mooie dagen. Er waren bijzondere momenten en ik verbaasde mezelf. De eerste keer was op Kerstavond.
Ik was bij een oom die ik niet vaak zie. Hij heeft ooit gezegd dat mijn moeder dood voor hem is en dat hij niet weet of ik wel een goed persoon ben, omdat ik een product ben van mijn ouders. Dat was twee maanden nadat ik van huis weggebleven was. Het deed pijn en ik besloot deze man op afstand te houden. Ik zie hem zelden. Soms bij oma. En dan is mijn neefje er ook. Dat is echt een schatje! Nu, ruim vijf jaar later, snap ik meer waarom mijn oom dat destijds zei. Hij kan niet met emoties omgaan en daarom is het alles of niets. Niet dat ik het goedkeur wat hij zei. Mijn wens is wél een band met mijn neefje op te bouwen. Daarom ging ik mee naar de kerk op Kerstavond. En ook voor mijn oma.

Bij terugkomst staken mijn neefje en ik een paar sterretjes aan. Plots komt mijn oom razend naar buiten en schreeuwt tegen het kleine jongetje van 6: ‘Godverdomme, waar heb je dat sterretje gelaten? Op tafel? Je weet toch dat dat niet kan. Jezus, dit kan echt niet!’ Ik was verbijsterd. Hij triggerde mij met zijn woede. Want mijn vader werd ook altijd HEEL kwaad en wel om niets. Maar dit ging niet over mij, maar over mijn kleine neefje. Een jong mannetje dat later ook last gaat krijgen van het gedrag van zijn vader. Ik vermande me en zei tegen mijn oom: ‘Hij doet toch niets verkeerd? Je hoeft niet zo te schreeuwen. Vind je dit een redelijke reactie?’ Hij keek me kwaad (woest) aan en liep naar binnen. Ik gaf mijn neefje een knuffel en zei dat hij niets fout had gedaan en ik vroeg of hij geschrokken was.

De tweede keer was tijdens Oud en Nieuw. Bijna iedereen lag op bed. Behalve de oom en tante bij wie we bleven slapen. Trouwens niet dezelfde oom en tante van Kerstavond. Een paar jaar geleden vertelde ik deze tante en mijn oma dat ik seksueel misbruikt ben door mijn ouders. Een jaar later hoorde ik van mijn andere oom (weer een andere, ik heb er drie) dat mijn tante het aan haar man (zijn broer) had verteld en toen moest hij bij hem langskomen. Mijn ooms wisten het dus al een jaar zonder dat ik wist dat zij het wisten. Dat maakte me erg boos.

Maar Oud en Nieuw dus. Ik zei tegen mijn oom en tante dat ik wat wilde zeggen. Ik zei dat ik boos ben dat zij achter mijn rug om dingen over mij wisten en aan elkaar vertelden zonder het mij te laten weten. Mijn oom vond dat ik er zelf maar mee moest komen. Hij begon over mijn moeder. Vijf jaar geleden vertelde ik hem dat zij misbruikt is als zesjarige door haar oom. Mijn opa en oma hebben dit altijd verzwegen voor mijn ooms. Mijn oom begon erover. Dat hij voordat oma haar ogen sluit, het verhaal wil horen en dat hij ook naar mijn ouders wil. Hij is het zat dat oma alles met de mantel der liefde bedekt. Ik zei dat hij naar oma mag, maar niet naar mijn ouders. ‘Je weet het al vijf jaar en je wil niets meer met mijn ouders. Ik ben nog niet klaar met hen en het is mijn verhaal. Ik wil de eerste zijn die met hen spreekt.’ Hij moest huilen en was woest op mijn ouders en mijn oma. Ik hoop dat hij naar me luistert. Het maakt me nogal nerveus te weten dat hij naar mijn ouders wil. Dan kan ik een band met hen voorgoed vergeten. Toch was ik trots dat ik dit moeilijke gesprek aanging met hen. Het was ook fijn.

De derde keer was een paar dagen later. Mijn neefje van de laatstgenoemde oom en tante kwam bij mijn oma logeren. Eén van mijn ooms was er ook. Ik moest de boom aftuigen en mijn neefje hielp. Het is een kunstboom en hij wilde de takken vouwen. Mijn oom kwam aansnellen en zei: ‘Godver, wat doe je? (blijkbaar vloekt mijn familie graag) Kan ik weer een nieuwe boom kopen! Zo doe je dat toch niet! Dat zie je toch?’ Ik heb een goede band met deze oom en weer was ik verbijsterd. Ik zei: ‘Doe eens normaal! Waarom reageer je zo kwaad? Hij helpt alleen maar en hij kan toch ook niet weten dat het niet goed gaat. Ik vind dat je overdreven boos doet.’ Mijn oma stond er schaapachtig bij. Mijn neefje stond stilletjes. Ik vroeg of het gaat en ik zei dat hij niets fout gedaan heeft. Dat het niet uitmaakt. Mijn oom zei toen sorry.

O en de vierde. Dat is dat ik vóór de feestdagen al mijn pijn heb durven voelen en daarna heb ik genoten van wat ik wél heb. Ik durfde te reageren op woede van een ander. Wauw, dat had ik nooit kunnen bedenken.

2 reacties op “Verbazend het nieuwe jaar in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *