Niet helemaal niks

13 september 2016Geschreven door: AutiBert

Ik ben autistisch. Dus dacht ik dat menselijk contact voor mij niet zo zwaar woog als voor ‘normale’ mensen. Dat lijkt toch niet helemaal waar.

Omgaan met mensen die ik nauwelijks ken, valt me vaak zwaar. Dan kan ik er naar verlangen om thuis te zijn. Maar afgelopen zomer ging het niet lekker met me. En deels zou dat wel eens kunnen zijn geweest door de afwezigheid van bekenden om mee om te gaan. Nu de vakantie is afgelopen en activiteiten weer opstarten, voel ik mij beter. Zelfs zoveel, dat ik vanmorgen met genoegen kon vaststellen dat ik niks hoefde te doen.

Of het aan het sociale contact ligt, vraag ik mij nog wel af. Is het niet gewoon omdat ik weer iets te doen heb dat ik leuk vind? Ligt het aan het vooruitzicht weer gesprekken met een therapeut te krijgen? Of gewoon het gevoel dat de wereld om mij heen er weer is als ik die nodig heb? Dat ik niet gedwongen word te wachten tot de vakantie voorbij is?

Gek eigenlijk. Tijdens de vakantie voelde ik me depressief van al het niks om me heen. En terwijl ik nog steeds weinig doe, lijkt dat nu wel mee te vallen. Nog vraag ik mij dagelijks af wat ik allemaal moet doen. Maar nu een aantal dingen is gebeurd, is ook de druk er een beetje af. De klus aan het huis is voltooid. Niet door mij, maar dat betekent alleen dat ik me minder zorgen hoef te maken om de kwaliteit ervan. Het bezoek voor mijn vrouw is geweest. Dat was ook een bron van veel stress. Nu kunnen we weer maanden voort zonder bezoek. Heerlijk. En het grote niks van de vakantie is voorbij. Er is van alles te doen. Tegelijkertijd hoef ik maar heel weinig te doen. Dus ook daar is de druk vanaf.

Wat ik nu niet moet doen, is het lijstje met “things to do” erbij halen. Dan is het snel gedaan met de rust. Want dat “niks” was niet omdat ik niets bedenken kon om te doen, of dat er niks lag te wachten op voltooiïng. Ik durf ook niet vol goede hoop te zijn. Er zijn nog steeds dingen die ik wil, die niet willen lukken. Dat is frustrerend. Wat hielp, was dat ik het besluit nam dat het niet meer hoefde. Ja, ik wilde het heel graag. Maar naarmate ik er intensiever achteraan liep, nam het enthousiasme af. Nu het in mijn beleving vrijblijvender is geworden, kan het enthousiasme weer een beetje lucht krijgen. Wat de vreemde situatie creëert dat ik iets wil wat niet wil lukken, en ondanks de wens het te laten lukken, ik relaxter word van het idee dat het niet zal lukken.

Het is goed dat de gesprekken weer gaan beginnen. Want ik kan er zelf geen touw meer aan vast knopen. Laat ik het dus maar houden op: het ging shit, het gaat nu iets beter. En daar ben ik (gelukkig) best een beetje blij mee.

3 reacties op “Niet helemaal niks

  1. Wat ik hieruit herken is:
    *de mens is een kuddedier met de wens zich van anderen te onderscheiden.
    *alles wat MOET doe ik per definitie niet omdat ik m’n hele leven al MOET.

  2. Hoi AutiBert,
    Jammer dat je weinig lijkt te kunnen genieten van vakantie. Bij mij is het al niet veel anders. Het lijkt dan alsof vakantie een periode is die je moet zien door te komen, voordat het echte leven weer begint. Aan plannen en voornemens geen gebrek. Ook buiten de vakanties kan ik trouwens niksig rondhangen, waarbij er dan niets uit mijn handen komt.
    In dat licht citeer ik iemand die me dierbaar is: “Accepteer het trage tempo waarin dingen gebeuren. Wat je wilt is veel meer dan wat je kunt. Het is eerder zo: wat je doet is wat je kunt.”
    Deze uitspraak beurt mij enorm op; daardoor ben ik meer tevreden met mezelf en met wat ik tot stand breng of ok niet. Groet Mientje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *