Dit was het dan

21 december 2015Geschreven door: Leonie

 

Hoewel ik al een half jaar wist dat dit moment zou komen was het toch moeilijk. Ik werkte al een maand naar mijn afscheid toe. Wat zou ik doen als bedankje? Wat zou ik zeggen? Afscheid van de groep had ik al genomen, maar dit was afscheid maakte alles nog definitiever. Mijn allerlaatste afspraak bij mijn individueel behandelaar. Mijn laatste afspraak bij Altrecht. Nu is het echt klaar, het is over, afgerond.

De eerste paar afspraken bij Altrecht zorgden voor zenuwen, maar daar had ik inmiddels al lang geen last meer van. Tot vorige week. Ik zat vol zenuwen in de wachtkamer. Ik haat afscheid nemen en ik zag enorm tegen dit gesprek op. Zou hij mijn bedankje wel leuk vinden? Zou hij niet opeens zeggen dat hij twijfelt over mijn groei? Zou ik het droog kunnen houden? Bij onze een na laatste afspraak moest ik al huilen toen we het over het afscheid hadden. Gelukkig was ik aan de late kant en had ik niet al te veel tijd om zenuwachtig te zijn.

Bij binnenkomst heb ik maar meteen mijn bedankje afgegeven. Zelfgemaakt cupcakes en een bedankkaartje. De cupcakes had ik gemaakt omdat we in de groep meerdere keren taart hadden waar mijn behandelaar altijd van genoot. Met de kaart probeerde ik mijn dankbaarheid uit te drukken. Ik vond het heel moeilijk om te bepalen wat ik er op moest zetten. Hoe bedank je iemand voor het teruggeven van je leven? Hoe bedank je iemand voor nieuwe inzichten die je de rest van je leven kunt gebruiken? Hoe bedank je iemand voor het vertrouwen dat je weer in de hulpverlening hebt? Mijn dank is zo gigantisch groot dat ik niet de juiste woorden kon vinden. Dankzij Altrecht en mijn individuele behandelaar leef ik weer. Dat kunnen woorden nooit uitdrukken. Ik heb toch een paar zinnen opgeschreven en kennelijk maakte dat wel duidelijk hoe dankbaar ik was. Hij werd er namelijk stil van en bedankte mij voor mijn mooie woorden.

De rest van het gesprek hebben we teruggekeken op mijn behandeling. Ik vond het moeilijk om over te praten. Ik ben veranderd in dat half jaar en ik weet dat ik ver ben gekomen. Maar ook daar kon ik geen woorden voor vinden. Ik heb minder conversieaanvallen, sterker nog, vrijwel geen meer. Maar verder?  Uiteindelijk zijn we samen tot een lijst gekomen. Hij benadrukte nogmaals hoe bijzonder het was dat ik zo ver was gekomen. Hoe onwijs hard ik gewerkt had. Dat ik iedereen bij Altrecht wel kon bedanken, maar dat ik eigenlijk mezelf moest bedanken. Ik was degene die de hulp heeft aangepakt en al die stappen gezet heeft. Dat was het moment dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik heb het met moeite droog kunnen houden, maar nu ik dit type heb ik toch weer last van diezelfde tranen. Het feit dat ik niet zelf kon opnoemen en kon inzien hoe ik veranderd was, maar ook het feit dat ik niet kan accepteren dat ik het goed heb gedaan doet mij pijn. Het is voor mij het bewijs dat ik verder moet met therapie, dat ik er nog niet ben. Ik ben altijd zo streng voor mezelf dat ik zelfs bij zo’n grote prestatie niet trots op mezelf kan zijn. En als iemand  dat dan benoemt word ik verdrietig. Ik wil namelijk wel trots zijn op mezelf.

Hierdoor kwamen we al snel op het laatste onderwerp; de toekomst. Want ik ga verder met therapie, maar niet bij Altrecht. Ik moet een uur reizen om in Zeist te komen en dat kost mij veel energie. Daarnaast wil ik liever alleen nog individuele therapie en PMT volgen. Dat heb ik in mijn eigen woonplaats geregeld en daar begin ik in januari mee. Ik vind dit heel spannend. Voordat ik bij Altrecht kwam had ik totaal geen vertrouwen meer in hulpverleners. Hoewel dat inmiddels weer terug is moeten mijn nieuwe behandelaren eerst nog maar bewijzen dat ze dat vertrouwen waard zijn. En wat als dat niet zo is? Wat als ze me niet kunnen helpen? Wat als ik blijf steken in mijn vooruitgang? Gelukkig kon mijn behandelaar me daar in geruststellen. De deur van Altrecht zou altijd open blijven staan. Dat was fijn om te horen, maar het werd meteen weer moeilijk. Hij zei namelijk dat hij er vertrouwen in had dat ik wel verder vooruit zou komen. Dat ik ook bij mijn nieuwe therapie alle mogelijkheden aan zou pakken om te groeien. Ik had inmiddels laten zien wat ik kon en hij weet zeker dat ik dat op een nieuwe plek ook kan.  Ik hoop het. Ik hoop dat hij gelijk heeft. Dat vertrouwen heb ik nog niet in mezelf. Ik weet namelijk hoe goed ik ben in het opbouwen van muurtjes en het doen alsof alles goed gaat. En hoewel het bij Altrecht gelukt is zal het nu weer een uitdaging worden om mijn nieuwe behandelaren toe te laten.

Na al die mooie en moeilijke woorden is daar het moment. Het afscheid. Ik zeg nog een keer bedankt. Hij wenst me nog een keer succes en zegt dat hij er alle vertrouwen in  heeft. We schudden elkaar de hand en ik loop de gang op. Ik ga steeds sneller lopen omdat ik voel dat ik de tranen niet binnen kan houden. Gelukkig stond mijn auto dichtbij. Zodra ik de deur van de auto open, openen ook de sluizen. Ik huil tranen met tuiten. Het is nu echt voorbij. Het is goed zo. Ik heb hier veel geleerd en het is goed om verder te gaan. Maar toch is het moeilijk en verdrietig. De man die naast mij in de auto stapt kijkt me vreemd aan voor hij wegrijdt en ik probeer mijn tranen te drogen. Ik probeer dit niet als verdrietigs te zien maar als een kans. Na 10 minuten heb ik mezelf dan eindelijk weer tot bedaren gebracht. Snikkend start ik de motor en rijdt ik nog een laatste keer over het terrein van Altrecht. Dit was het dan…

(Ik blijf voorlopig nog gewoon bloggen voor Altrecht, dus het afscheid is nog niet helemaal definitief!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *