Tja, jullie kennen me alleen als Toermalijntje en voor nu voelt dat even het meest veilig. Maar in het echte leven loop ik al heel lang met een achternaam rond, die niet de mijne is. En ook niet van mijn partner. Een bonus van 1 van mijn jeugdtrauma’s…Ik ben geboren met mijn eigen achternaam en heb daar 15 jaar mee over de aardbodem gehobbeld. Daarna liep alles anders en kreeg ik de naam van de nieuwe man van mijn moeder.

Maar het draait nu niet om het verleden, dit is een stap in het nu, en gaat over mijn toekomst. En ik voel me er zo goed bij. Zo blij! Zo intens verbonden met mezelf. Een terugvinden van mijn eigen identiteit!

Ik voel allerlei verwarrende gevoelens, moet huilen en lachen tegelijk. Het doet me heel erg veel. Een mooie stap in de toekomst, terwijl ik tegelijk ook midden in de verwerking van allerlei dingen uit m’n verleden bezig ben.

Maargoed, het gaat nu nog een paar maanden duren, met een hele hoge kans van slagen. En dat geeft mij nog een mooie tijd voor het opruimen van ‘oude dingen’ alvorens een nieuwe start met mijn nieuwe naam te maken! Symbolische wachttijd, symbolische helingstijd!

Naamswijziging, alvast een 1e toost!!!