Tot nu toe drie van de tien kinderen in de hulpverlening. Gezien de gezinsachtergrond en de familiepatronen een meevallende score. Al heb ik dan nog niet geschreven over de evidente psychische disfuncties van de andere zeven kinderen. en ook niet van onze ouders. Hoezo ziekmakende gezinspatronen?
Een tijdje terug las ik het boek ‘Familieziek’ van Adriaan van Dis. Een mooi en confronterend boek. Ik vermoed dat het behoorlijk autobiografisch is. Dat baseer ik onder andere op de korte hoofdstukken, die precies daar afgerond worden waar de kern geraakt wordt en het allesdoordringende besef daarvan naar het ondragelijke neigt. De auteur stopt als het ware op tijd met zijn hoofdstukken. Ik vond de titel heel treffend, en het vat precies samen wat ik bedoel met ziekmakende gezinspatronen. Ziek worden van je familie. Familieziek dus.
Nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik met een opgestoken vinger naar mijn familie wil wijzen. Alsof die de schuldigen zijn, en ik het slachtoffer. Nee, het zit veeleer in de familiepatronen. Dat zijn patronen waarin ieder gezinslid participeert, en deze dus ook door zijn of haar bijdrage in stand houdt. Het zijn machtige patronen, en hoe rigider het patroon, hoe zo meer macht. Eigenlijk is het een soort spinnenweb. Als vliegje zit je zo aan al die kleefpasta vast. Zie daar maar eens van los te komen!
Ik had me verheugd op een ontspannen Pasen. Op bezoek bij mijn zieke zusje, mee-eten met het gezin. Out of the blue kwam daar een domme, lachwekkende en schofferende bokkensprong van een van de zogenaamd ‘gezonde’ gezinsleden, met mij als aanleiding en inzet. De hele familie ondersteboven en in rep en roer. Een nieuw familiedrama, een nieuwe aflevering in een soap die geen goede kijkcijfers verdient. Helaas ook een nieuwe gelegenheid om de familiepatronen weer uitgebreid te bevestigen.
Gisteren sprak ik mijn moeder. Toen ik hoorde hoe deze nieuwe, of eigenlijk, deze variant op eerdere familiedrama’s werd aangepakt, hoe iedereen zo weer zijn plaats innam, hoe alle vliegjes zich weer vastkleefden in het web… Ik voelde me vanbinnen al afhaken. Weer al die spanningen, weer al die diepe zuchten, weer een herhaling van zetten die niets, maar dan ook werkelijk niets oplossen. Ik kan me echt zo ziek voelen van dat gezin. Echt zó familieziek.
Wereldmeisje

