In een kleine opwelling heb ik mezelf opgegeven om hier blogs te gaan schrijven. Het is niet mijn eerste keer dat ik voor een website schrijf, in het verleden heb ik al heel wat andere schrijfbaantjes gehad. Ik vind het heerlijk om te schrijven, alleen wil iedere website een foto en een profiel, en daar zorgt vaak voor grote paniek, ook nu weer.
Zo'n foto en profiel zijn bedoeld als korte kennismaking met de schrijver, dus is het belangrijk dat er in die foto iets herkenbaars zit. Ik wil niet herkenbaar in beeld zijn, dus nadat ik close-ups van alle mogelijke lichaamsdelen had overwogen, is het uiteindelijk een foto van een tekening geworden. Probleem opgelost.
Het profiel daarentegen is een volledig ander verhaal. Hoe kan ik mezelf in vredesnaam omschrijven. Wie ben ik? Wat ben ik? Was dat niet de essentie van het verhaal waarom ik ooit bij Altrecht terechtgekomen ben? Omdat ik totaal niet weet wie ik ben en wat ik in vredesnaam wil gaan doen als ik later groot ben? Wat ik nu ben is makkelijker, maar dan kom je bij zo'n standaard rijtje uit. Ik ben 28, studeer, heb een bijbaan, woon in Utrecht, heb vrienden en familie en dus een kat. Niet echt een inspirerende tekst die tot meer lezen uitnodigt, maar lijkt vaak redelijk verplicht.
“Hallo, ik ben Laura, 28 jaar en woon in Utrecht.” So far, so good. “Ik studeer aan de universiteit en mijn vrije tijd spendeer ik graag bij Altrecht.” En daar ging het weer mis, zo'n tekst kan absoluut niet, want ik spendeer mijn vrije tijd helemaal niet graag bij Altrecht, liever had ik er nooit iets mee te maken gehad, want dat zou betekenen dat er niets aan de hand zou zijn. Helaas is dat niet de realiteit. Opnieuw beginnen dus. “Laura is 28 jaar en woont in Utrecht,” is het ook niet, want veel te zakelijk en ik ben het niet helemaal eens met die derde persoon. Om inspiratie op te doen, loop ik rondjes in de woonkamer, heftig trekkend aan mijn sigaret. Ik ga maar weer achter mijn laptop zitten en constateer ineens dat ik mijn profiel al heb geschreven.
lees voor
