Woensdag 3 november:
Mijn moeder was erg ziek, hoge koorts. Huisarts erbij geroepen, vooral omdat de koorts zo hoog was. Ze bleek toen een hb van 4 mmol/l. en moest in ieder geval daarvoor naar het ziekenhuis. Ambulance gebeld en huisarts ging weg, mijn broer ging met hem mee naar de voordeur om vooral ook te vragen of hij donderdag 4 november wel op vakantie kon. (de huisarts was een vervanger), ja hoor was het antwoord van de huisarts nadat hij ook gehoord had dat mijn broer 23 november weer terug zou komen. Mama was wel ziek maar zo snel kwam ze nog niet te overlijden.
Donderdag 4 november:
Mijn moeder lag deze dag al in het ziekenhuis, aan het infuus voor het vocht ivm de hoge koorts en bloedtransfusie ivm lage hb. Die avond heeft mijn broer gebeld vanaf schiphol, dat was de laatste keer dat ze nog ‘echt’ contact met hem had. Hoe kon hij op vakantie gaan in deze situatie, heb ik mij vaak afgevraagd.
Ivm met haar hoge koorts werd bloed op kweek gezet en dan is zo duidelijk om welke bacterie het gaat, speciaal infuus daar tegen.
Vrijdag 5 november:
Mijn moeder bleek niet zomaar een bacterie te hebben die haar ziek maakte, nee ze had al een sepsis (bloedvergiftiging). Een nier werkte eigenlijk al niet meer, haar lever was opgezet. En men heeft toen een echo van haar lever gemaakt, en ik was erbij en zowel mijn moeder als ik vertelde tegen elkaar:’ga er maar van uit dat het kanker is, uitzaaiingen’, dan zou de uitslag niet meer tegen kunnen vallen. Het was geen kanker maar een leverontsteking bij. Als ik nu terugdenk, had ik het geel in haar ogen wel gezien, maar niets mee gedaan. Ik ben kraamverzorgster geweest, was geleid op het te registreren bij baby’s, als het dan te erg was, moest de baby onder een lamp.
Dan volgt het gesprek met de specialist die ook nog even verteld dat de andere nier (bleek uit bloedonderzoek) ook niet meer zo goed werkte en dat het noodzakelijk was om daar een uitwendige drain bij aan te leggen. Het was rond 16.20 uur. Wie mij kent weet dat ik niet echt makkelijk ben. Want dit is echt geen prettige ingreep, onder doorlichting maar geen verdoving en dus een stoma uitwendig aan je lichaam. Door de antibiotica voelde mijn moeder zich veel en veel beter, alleen zag ze het gevaar met de nier niet in. Dus op de mededeling van de specialist dat ze anders zondag dood zou zijn, antwoordde mij moeder dood nuchter:”ik ben zondag nog niet dood hoor”. Ik heb toen gevraagd of de specialist ons, mijn vader, andere broer, ik en mijn moeder even alleen wilde laten. Ze deed het aarzelend, want de procedure moest uitgevoerd worden door iemand die maar werkte tot p17 uur. Ik heb toen heel resoluut met mijn moeder gepraat, mijn vader en broer deden eigenlijk niets. Ik heb haar ervan kunnen overtuigen om dit toch te laten doen als ze haar zoon, die nu op vakantie was, nog te zien. En ze zei ja. Dit heeft misschien vier minuten geduurd. Zij had wel als motivatie dat ze dan ook naar huis wilde en nooit meer terug hoefde naar het ziekenhuis.
Ik ben gelijk naar de specialist gegaan en voor dat we het wisten was de ingreep achter de rug. De specialist was niet blij met mij, ze snapte nog niet wat ik deed en waarom. Mijn moeder kwam op een aparte kamer te liggen en hield toen wel rekening met het idee, misschien ben ik zondag dood.
Zij wilde graag de laatste sacramenten, mijn moeder was katholiek. Ik ben een 1 uur bezig geweest voordat ik een priester had gevonden. Wat voor mijn moeder en vader heel belangrijk was, was dat hij hoorde bij de kerk waarin ze waren getrouwd. Dat was ook vertederend om te horen.
Ik heb toen ook mijn nicht, de dochter van mijn broer gebeld (al het contact moest via haar) en verteld dat oma zondag wel dood zou kunnen zijn. Mijn broer was naar Brazilië en in ieder geval vloog er iedere maandag een vliegtuig terug naar schipjol. Mijn nicht zou het doorgeven, maar melde mij maar vast dat haar vader niet eerder terug zou komen, ook niet als oma dood zou gaan. Ik heb dit kort geleden pas tegen iemand kunnen vertellen.
De vriendin van mijn moeder bood spontaan aan om te blijven zodat ik niet alleen zou zijn in het ziekenhuis een hele nacht, was ontzettend lief. Zij heeft ook zoveel gedaan en daar was mijn moeder heel blij om. Ik heb maar haar ook nog steeds contact.
Maandag 8 november:
De zondag was voorbij men de specialist was helemaal overdonderd, want mijn moeder leefde nog en hoe ze erbij zat. Nog wel een laag hb, een zak bloed zeker en misschien nog twee. Toen heb ik haar even gewezen op de afspraak die gemaakt was, na een zak bloed, naar huis. De rest kon thuis wel, en ik had in het weekend ook aardig wat geleerd van de verpleging en we hadden wijkverpleging. De ambulance is geregeld en mijn moeder is naar huis gegaan.
Deze dagen heb ik dit weekend heel intensief in mijn hoofd beleefd. In 2005 heb ik een foto-,/plakboek gemaakt van wat mijn moeder en ik allemaal hebben gedaan, het is een heel mooi en warm boek maar ik was bang dat ik het niet alleen aan kon om te bekijken. Zomaar vragen aan iemand wil je mee kijken, kan ik niet. Ik heb de persoon waar ik het graag mee had willen kijken een mail gestuurd, helaas geen reactie gekregen.
Misschien deze week meenemen naar een therapeut en dan met haar het boek maar bekijken? Misschien is het te moeilijk voor iemand die zo dicht bij mij staat, ook al heeft deze persoon mijn moeder nooit ontmoet.
Een pagina uit het boek: Onze warme herinneringen aan de dingen die wij samen deden!
 |
 |
Nu het rouwrumoer rondom je is verstomd
De stoet voorbij is, de schuifelende voeten
Nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt
En in de stilte zal ik je opnieuw ontmoeten
En telkens weer zal ik je tegenkomen
We zeggen veel te gauw; het is voorbij
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen
Niet wie je was en ook niet wat je zei
Ik zal nog altijd grapjes met je maken
We zullen samen door het stille landschap gaan
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken
Raak je mijn hart nog duidelijker aan.
TH
Vaif
lees voor
