Ik ben een vrouw van 51 jaar. Voor het eerst ontstonden er psychische problemen rond 1986 en kwam ik in de hulpverlening terecht. Wat uiteindelijk resulteerde in een opname in 1992, mijn eerste ervaringen met de GGZ!
Na de opname, die 9 maanden duurde, ben ik weer gaan werken, eerst opgebouwd, daarna weer een volledige baan totdat ik in juni 2003 de druk en stress van een baan en privéleven niet meer kon combineren.
Nooit was er goed een diagnose gesteld (ik had etiket Borderline, was moeilijk en beschadigde mijzelf) ik heb toen om een P.O. gevraagd en daar kwam uit dat ik zwaar getraumatiseerd (C ) (PTSS) was.
Ik ben nu al weer vanaf 2003 intensief onder behandeling, wekelijks, bij een spv-er en een psycholoog en de PIT komt bij mij thuis. Ben nog wel eens opgenomen voor time-out-opname maar dat is al weer lang geleden
Door de PTSS heb ik, vooral als ik in herbelevingen zit, veel last van zelfbeschadiging gehad en ik merk dat ik in het circuit van de hulpverlening dan toch tegen muren aanloop, men praat er liever niet over. Als of men denkt dat je het dan juist aanwakkert, of men denkt dat je het doet om aandacht te vragen. Beide opties gelden voor mij niet en voor heel veel andere mensen die zelfbeschadiging toepassen ook niet. Ik ben juist over dit onderwerp blogs gaan schrijven voor de Altrecht site in de hoop dat ik niet alleen cliënten bereik met mijn verhaal maar ook de hulpverleners en dat men zich eens anders op gaat stellen bij cliënten die zelfbeschadiging toepassen in en op welke manier dan ook.
Ik schrijf allang niet meer alleen over zelfbeschadiging, maar ook wat mij bezighoudt, triggert of wat er gebeurt in mijn therapieproces en leven.
Je kunt me ook volgen op twitter @nandajansen37
lees voor
