Tot mijn dertigste heb ik geen problemen ervaren. Ik had gestudeerd, had een prima baan in de informatica, reed in een leaseauto, droeg mooie kleding en deed m’n werk goed , maar contacten met collega’s had ik niet.
Ik had een huis gekocht en concentreerde me maar op één ding: het huis moest verbouwd worden en ik wilde dat helemaal alleen doen. Nu weet ik dat ik dat je daar vakmensen bij nodig hebt.
Ik begon steeds meer sociale contacten te verliezen. Op een gegeven moment zag ik wel in dat ik er alleen niet uit kwam, maar daardoor trok ik me nog meer terug. Ik las graag en werkte veel met computers, allemaal dingen waarbij je anderen niet nodig hebt. Lang heb ik dit volgehouden, tot het me niet meer beviel. Ik heb toen drie jaar lang een yoga-opleiding gevolgd. Hierdoor kreeg ik inzicht dat er iets niet goed zat bij mij. Ook hier viel ik weer buiten de groep. Wat zou ik graag mee willen doen, maar het lukt me gewoon niet. Rationeel klopt het wel bij mij, maar de sociaal-emotionele kant mis ik."
Niks meer te verliezen
Na drie jaar yoga was ik de weg pas echt goed kwijtgeraakt. Ik had in die tijd veel nare dingen meegemaakt. Mijn ouders kregen kanker, mijn vader is daaraan overleden, ik had geen baan meer, geen huis en nog weer later raakte ik volledig aan de drank. Ik leefde volledig in een isolement.
Ik wilde geen hulp aanvaarden, want van huis uit heb ik meegekregen dat hulpverlening nergens goed voor is. Ik stond met m’n rug tegen de muur, kon geen kant meer op. Ik was niet eens meer tegen ziektekosten verzekerd. Als ik nog langer zo doorging zou ik eraan kapot gaan en dát wilde ik niet. Ik wil de regie over m’n eigen leven houden. Ik had niks meer te verliezen en heb toen de GG en GD gebeld. Binnen een uur stond er een hulpverlener op de stoep. Zij heeft mijn situatie in kaart gebracht en allerlei praktische zaken geregeld. Vanwege m’n excessieve drankgebruik moest ik eerst hulp aanvaarden van Centrum Maliebaan (verslavingszorg) alvorens ik in behandeling kon komen bij Altrecht. Het autismeteam stelde het syndroom van Asperger bij mij vast.
Ik krijg nu individuele gesprekken en heb psycho-educatie gekregen. Ik herkende heel veel uit de lesboeken.
Ik wil mezelf de ruimte bieden om te ontdekken. De yogaleraar zei:’jouw emotionele en rationele kanten kennen elkaar niet.’ Dat klopt niet, ze kennen elkaar wel, maar ik kan de samenhang niet uitleggen.
Ik moet veel bewuster met contacten omgaan, daar zal ik m’n hele leven aan moeten werken en blijvend in investeren. Ik vind dat zeker de moeite waard.
lees voor
