De specialist vertelde dat de randen die nu nog voelbaar zijn in mijn borst het staartje is van een borstontsteking en dat mijn lichaam dit op moet nemen, gebeurt dit niet dan bestaat er weer een kans op een abces. Via de echo, want daar was ik toch wel bang voor, hebben ze ook kunnen zien dat er geen maligniteit achter zit. Daar was de echo en de punctie en kweek na een operatie duidelijk in. Het is ook niet noodzakelijk om een mammografie te doen, met mijn borst zoals het nu is, is dat geen optie. Misschien laat ik het wel doen als alles weer weg is. De specialist had dus goede argumenten en kon de angst bij mij wegnemen.
En wat mij erg opvalt in het UMC is dat de specialisten er ook van uitgaan dat de patiënten hun eigen lichaam ook goed kennen en ook herkennen als er iets fout gaat, je voelt je wel heel serieus genomen. En dit is natuurlijk ook waar, jij kent je eigen lichaam het beste. Ik ben nooit lichamelijk ziek dus dit viel bij mij al eind januari op dat er iets niet klopte aan mijn borst. Er is nu ook geen vervolgafspraak gemaakt, ik kan zelf merken als het fout gaat en dan moet ik een afspraak maken. Ik heb wel een verwijzing gekregen naar de pijnpoli is bijna standaard bij het UMC als je een klacht hebt met veel pijn. Dus even wachten tot die afspraak en het nu doen met de pijnstillers die ik van mijn huisarts heb gekregen.
Ik was bang voor maligniteit in dit geval dus borstkanker wat steeds een ontsteking of abces kan veroorzaken. Ik had voor mijzelf wel duidelijk wat ik zou doen bij deze diagnose maar je hoort het liever niet.
En tegelijkertijd is er ook dubbelheid want ik ben nog steeds suïcidaal en ik had voor dit jaar ook al een datum geprikt, de datum is voorbij gegaan maar de suïcidale gevoelens nog steeds niet. Ik heb toch weer een stukje kracht gekregen om door te gaan, maar tot wanneer en voor hoelang?
En dan ben je bang voor de diagnose Kanker en dat je daar aan dood zou kunnen gaan, terwijl er diep van binnen in mijn zit dat ik ook dood wil. Misschien gaat er op een dergelijk moment wel meer door je heen dan je ooit beseft hebt, dat je misschien meer in aan je leven hecht dat je had gedacht en zou een suïcidepoging alleen maar een vorm van automutilatie zijn. Hoe moeilijk en hoe zwaar het leven soms ook is, het is en blijft een vreemde paradox. Wat gebeurt er in je hoofd op dit soort momenten? Ik kan het niet zeggen, als iemand weet hoe het werkt dan hoor ik het graag!
lees voor
