Best groot achteraf gezien voor pup. Toen vertelde de mensen ook dat het juist om die hond ging, ze draaide zich om op mijn schoot en ik kreeg gelijk een lik. Ik had echt het gevoel: “ik zoek geen hond uit, maar de hond zoekt mij uit”. De eigenaars vertelde waarom zij de hond weg moesten doen, was een aannemelijk verhaal, achteraf gezien misschien wel niet. Ook vertelde ze mij dat ze veel in een bench zat. Met boodschappen doen en ook ’s nachts want dan had ze een nachtgedeelte in de bench. Buiten was wel een soort van stukje tuin waar alleen tegels lagen en waar een hekje omheen stond waar ik later achterkwam dat daar schrikdraad net boven het hekje was gespannen. De hond die ik gevonden had via internet was een hele spontane actie, dus ik had ook niets in huis als een riem om hondenbrokken. De eigenaars vonden een oplossing, zij hadden nog wel een riempje over en ik kreeg ook brokken mee, het inentingsboekje en nog een tablet om de wormkuur te herhalen.
Ik heb haar mee naar huis genomen, het was voorbij Nijmegen en al de tijd in de auto heeft ze rustig op de achterbank liggen slapen. Thuis gekomen vonden zowel Chanel, Vaif en Anteaus het niet gelijk leuk maar mijn hond ook niet dus bleef nog op een afstand. Ze had een verschrikkelijke naam die ook totaal niet bij haar paste. Ik gaf haar blijkbaar veel vertrouwen want ze kroop bijna in mij en wilde alleen maar geknuffeld worden. Ik heb haar toen Knuffel genoemd. Het is een Kooiker dus een hond, die je met een goede aanpak veel kan leren, en vooral goed luisteren. En dat klopt Knuffel luistert heel erg goed.
Zij heeft mij door moeilijke periodes heen geholpen in de afgelopen jaren dat ik haar nu heb. Niet alleen als ik het psychisch zwaar had tijdens gesprekken maar ook als ik het thuis moeilijk heb. Ze voelt heel goed aan als ik te emotioneel wordt en vaak moet huilen, dan springt ze gelijk op schoot en likt mijn tranen af. Ook als ik het thuis moeilijk heb dan zoekt ze mij op en steunt ze mij op haar manier. Toen mijn vader overleed, heb ik haar een keer meegenomen om te laten zien dat opa van de plakjes worst geen worst meer uit kon delen. Mijn vader was thuis opgebaard en op dat moment was er gelukkig niemand aanwezig want Knuffel vond dat ze toch afscheid moest nemen en sprong bovenop mijn vader. Ik heb haar er gauw afgehaald en eventuele hondenharen natuurlijk verwijderd. Toen vond ze het ook goed, opa was er niet meer. Dieren weten heel snel wat nog leeft en dood is. En als ik nu naar de begraafplaats ga en ze mag mee, dat zeg ik ook: “we gaan naar opa van de plakjes worst”. Helaas (of misschien ook wel gelukkig ivm alle konijnen die daar lopen) mag ze niet los, maar ze weet de weg naar het graf alleen te vinden.
Bij alle gesprekken bij Altrecht gaat ze mee en dat geeft mij ook steun. Meestal ga ik dan al ruim eerder want dan kan ze even lekker rennen in het bos, want dat vind ze echt heerlijk. Ik merkte wel in het begin toen ik haar meenam, in neem haar veel mee, dat ze bang is van mannen. Ik denk dat de boer waar ze vandaan komt niet helemaal zuiver is geweest. En dan hoef je nog niet eens aan grove dierenmishandeling te denken, maar een piepende pup in een bench en je schreeuwt als man of je geeft met je klomp een klap tegen de bench en je hond is al verpest.
Met heel veel geduld heb ik haar kennis laten maken met de mannen die zij bij Altrecht tegenkwam. Alle mensen reageren altijd hetzelfde, men wil graag aaien en dan op de kop van het dier en dat is bij Knuffel heel bedreigend, als je gewoon je hand laat ruiken dan kan je haar onder haar kin kriebelen en dan mag je haar de volgende keer gewoon aaien, een hondenkoekje doet ook wonderen. En ik ga erbij altijd op mijn hurken bij zitten zodat ze van mijn ook het vertrouwen krijgt dat ze best mag ruiken en geaaid mag worden.
Ze heeft geen stamboom, maar wel beide ouders zijn ook een kooiker. En waarom ze geen stamboom heeft kwam ik ook toevallig achter. Ik was een keer op bezoek bij mensen die ook katten hebben, Knuffel deed niets, lag rustig op een kluif te kluiven en ik een keer sprong die kat naar haar toe en haalde uit met een poot en nagel dus, net onder knuffels oog. De kat had blijkbaar een adertje geraakt en normaal houdt dat bloeden vanzelf op. Bij Knuffel niet, na twee uur was het wondje nog steeds aan het bloeden. Ik ben toen naar de dierenarts gegaan en na onderzoek is er uitgekomen dat Knuffel een stollingsziekte heeft van haar bloed, vandaar waarschijnlijk geen stamboom. Mensen hebben een zieke kooiker en dat weten ze maar ze blijven fokken voor het geld. Dat soort mensen zal je altijd houden. Nu is dit nog al een onschuldige afwijking denkt iedereen. Maar dat valt tegen hoor, want een operatie is niet te doen. Want de grote vaten kunnen ze wel of dichtklemmen met een kocher of dichtbranden maar het gaat juist om de kleine bloedvaatjes daarvan is het stelpen van het bloed vele malen moeilijker.
Ik ben er op voorbereid, bij kleine wondjes die ze in het bos op kan lopen, heb ik een aluinstaafje gekocht en dat stolt gelijk het bloeden. Vroeger werd dat heel veel gebruikt door mannen die zich nog met een mes scheerden.
Niet iedereen kent mijn naam bij Altrecht Zeist. Maar bij Altrecht Zeist ben ik wel bekend als de mevrouw die altijd haar hond meeneemt ook naar therapie. Dat hoorde ik laatst op de open afdeling van Altrecht Zeist, daar hadden ze een vergadering met alle cliënten en de staf (psychiater(s) en verpleging) gehad en het onderwerp was huisdieren. Want op het altrecht terrein loopt Willem een kat en die gaat natuurlijk alle afdelingen langs en ook al hangen er overal papieren niet voeren, geef Willem geen eten, mensen worden blij als ze Willem weer zien, Willem is ook een schat van een kat en wil ook graag aandacht, hij komt ook wel stiekem naar binnen en neemt dan een plekje en soms gaat een cliënt die het of moeilijk heeft of vindt dat de omgeving te druk is er naast zitten en aait Willem een tijd en de cliënt wordt zelf ook rustig. Dus toen kwam ik ook ter sprake, want op de polikliniek en bij de inloop is een mevrouw die altijd haar hond meeneemt en dat gaat heel goed en de hond luistert ook heel goed. Waarom kunnen wij op de afdeling geen huisdier krijgen?
Ik weet niet wat het antwoord is geweest. Wel weet ik dat er veel onderzoek is gedaan, vooral bij demente bejaarden om dieren van de kinderboerderij zoals konijnen en cavia’s die goed tam zijn mee te nemen naar het tehuis en dan kunnen de mensen met een dier op schoot zitten en men merkt dat de bewoners veel rustiger worden. Iets was zacht is, dus hoeft niet speciaal een kat te zijn, maar iets in een hokje kan ook heel goed, en tam dier die kan je als je onrustig bent heerlijk op schoot nemen en aaien en het is dan bijna een vorm van mediteren, je wordt er rustig van!
Het zou best mogelijk moeten zijn met een buitenhok een konijn en een cavia samen en dan moet je natuurlijk wel een team hebben die corvee doet en ook de beesten eten en water geeft maar ook het hok schoonmaken. Waarschijnlijk is dit niet te realiseren voor een opnameafdeling waar de mensen nog al veel wisselen. Maar voor andere afdelingen waar mensen langer blijven is het misschien een optie. En lees je deze blog en ben je nieuwsgierig, kom dan regelmatig naar de inloop bij Altrecht Zeist toe. Dan kom je vanzelf een keer Knuffel tegen en als ze jou leert kennen en in haar hart sluit, kun je veel plezier hebben van Knuffel.
Ik ben heel blij met mijn Knuffel, ik noem haar wel eens mijn Knuffelberenhond, ze heeft mij veel geholpen en dan zie je ook hoe trouw een hond is en er ook voor jou wil zijn. Nee, voorlopig moet ik er nog niet aandenken dat ik haar zou moeten missen.
Vaif
lees voor
