Ik weet niet hoeveel asiels ik ben afgegaan totdat ik eindelijk in Soest kwam en Chanel zag, ik ging het hok in waar ze zat, want ik vond dat de kat ook naar mij toe moest komen, dus mij zou accepteren. En ja hoor Chanel kwam naar mij toe en gaf gelijk kopjes, eigenlijk ben je dan al verkocht. Ze was 3 jaar oud. Ik vroeg aan de medewerkster waarom men haar naar het asiel had gebracht, kan krijg je, zeker achteraf, het standaardverhaaltje, man en vrouw, nu een baby en baby blijkt allergisch, dit is volgens mij de grootste smoes om je kat in het asiel te krijgen. De medewerkster vertelde mij dat ze wel een heel klein plekje bij haar oor had, waarschijnlijk een soort eczeem.

Chanel is met mij mee naar huis gegaan en voelde zich er gelijk thuis, ik had toen ook twee weken vrij genomen om veel bij haar te zijn zodat ze goed zou wennen. De naam paste ook bij haar ze was een statige Witte poes met zwarte vlekken (net nog geen ruitjes, haha). Naar twee weken ging ik weer aan het werk, en als ik dan thuis kwam, ik woonde op een flat, en ik naar binnen keek, zat ze bijna altijd op de huiskamertafel heel statig naar buiten te kijken. Het gaf mij het gevoel dat ze naar mij uitkeek. Als ik dan binnen kwam, kwam ze ook altijd naar mij toe en was blij. Dit ging een hele tijd goed, ik denk dat er na 6 maanden naar haar komst er problemen kwamen. Ik kwam een dag thuis van mijn werk en Chanel kwam naar mij toe en haar kopje en nek zagen er niet uit, helemaal kapot gekrabd. Toen ik zag waar ze gezeten had op tafel zat het bloed op de muur. Gelukkig met latex geverfd, dus met water afwasbaar. Wat heb ik die muur vaak schoongemaakt.

Dus ik naar de dierenarts, ja moet een allergie zijn, dus pillen en spuit en zalf voor de jeuk. Alles geprobeerd, maar Chanel bleef krabben. Uiteindelijk heb ik mijn dierenarts gevraagd mij door te sturen naar de universiteit afdeling huisdieren, want misschien was het toch iets anders. Ik daar naar toe, een professor met allemaal studenten om arme Chanel heen, hoorde ik het mijzelf nog vragen. “Meneer, kan het niet psychisch zijn?” Nee, was het antwoord, bij dieren zit niets tussen de oren.

Nee, het moest een voedselallergie zijn, dan zag ik deze reactie van de kat ook. Helaas gaf ik gevarieerd eten omdat je denkt dat het lekker is voor je kat, maar je kunt beter alleen kip geven. Want zelf wil toch ook niet elke avond bloemkool eten? Want nu moest uitgezocht worden waar ze allergisch voor was, dus moest ze eerst dingen eten die ze nog nooit had gegeten om aan de hand van die uitslag te beoordelen dat het om een allergie ging, en je wilt niet weten want ze moest eten. Struisvogelbiefstuk, krokodil, enz. zoveel mogelijk exotisch van de poelier, ik heb van alles wel wat geproefd heerlijk, ze kreeg het met gekookte witte rijst. Ze at het op maar vond het niet echt bijzonder. En de plekken op haar kop werden niet minder en het bloed op de muur ook niet.
 
Ik ben toen weer op gewoon eten gegaan en heb nog telefonisch contact gehad, en het advies was, een paar weken met kip en kijken op reactie en dan weer een ander soort. Natuurlijk gedaan, maar niets hielp
.
Vaak zat ze bij de keuken, als ik thuis was, gezellig buiten naar buiten te kijken, door de spijlen van de galerij, daar was bos dus veel te zien. Chanel kon er uren rustig zitten, het was een binnenkat.
Op een keer was dit ook het geval en ik was mijn huis aan het schoon maken en af en toe ging ik even kijken hoe het ging met Chanel en op een moment dat ik weer kijk, zit ze niet meer voor de keuken, ik ga naar buiten en ze zit aan het eind van de galerij bij het trappenhuis. Altijd als ik haar riep kwam ze altijd naar mij toe dus ik riep nu ook, ze keek om en rende toen als een gek de trap af en ik zag haar in het bos verdwijnen, nog een tijd gezocht en geroepen om te kijken of ze toch kwam, nee hoor, Chanel was verdwenen. Ik kwam weer boven, en ging zitten en keek naar de muur die ik net schoon had gemaakt en ik dacht:”daar ben ik nu wel van af” want ik kon er al een tijd niet meer tegen, ik heb ook met de gedachte gespeeld om haar weer terug te brengen naar het asiel maar dan wel eerlijk vertellen wat er aan de hand is, en dan weet je zelf al dat de kat nooit meer een ander baasje zou krijgen. Dus de enige mogelijk zou dan zijn, haar af laten maken. Maar voor dit probleem, nee dat kon ik ook niet. Maar toen ze weggelopen was, dacht ik dus wel even, dit is een makkelijke oplossing. Ik ondernam verder geen actie.

De volgende dag begon toch mijn hart te spreken, waar zou ze zijn, zo word ze dood gereden en dan weet je het niet eens. Ik heb toen toch maar flyers gemaakt met een foto van haar en een stukje tekst. In alle portieken van alle flats gehangen en zelf in het winkelcentrum. Iedere dag als ik thuis kwam, hoopte ik toch dat ze in een keer weer bij de keuken zou zitten, maar nee dat gebeurde niet.

Het was inmiddels een week later, dinsdagavond tegen 19.00 uur en mijn telefoon ging, een mevrouw die een flat verder op woonde en veel planten had staan en dacht dat mijn kat misschien onder de planten zat, er zat namelijk een kat maar die kwam uit angst niet tevoorschijn. Ze had het dier wel wat eten en drinken gegeven en dat had ze wel opgegeten, ze zat er nu al drie dagen en toen kreeg ze ook pas mijn flyer te zien.

Ik ben er gelijk naar toe gegaan, het was dezelfde verdieping, precies even ver vanaf de trap maar helaas de verkeerde flat, want toen ik daar aan kwam en riep: “Chanel” kwam ze gelijk tevoorschijn, miauwend, zo blij dat ze mij weer zag, ik ook (huilen natuurlijk, vrouw hè) en ik pakte haar gelijk op, ik heb de mevrouw hartelijk bedankt vooral voor het bellen.

Thuis gekomen zat ze naast mij op de bank en ik bekeek haar kop, helemaal genezen en haar nek ook niets meer te zien. Bij mij viel toen toch een kwartje, want ik dacht: jij krabt/ automutileert omdat je teveel alleen bent en geen afleiding hebt. Spelen met een muis uit zich zelf deed ze niet. Die dagen in het bos heb je op moeten letten om te overleven want je vond het dood en doodeng. Hoezo, het kan niet tussen de oren zitten bij een kat?

Toevallig had een collega van mij net een nestje kittens en ze had nog een katertje over. Ik wilde her diertje wel zelf zien en ook kijken hoe het op mij reageerde. Het was een zwarte kat met wit, een soort wit vraagteken op zijn neus. Ik heb dit katertje in huis genomen en om in de namen stijl te blijven Coco genoemd. Chanel vond het eerst maar niets, en Coco was nog niet zo’n held. Ik had toen ook weer twee weken vakantie genomen zodat ik kon zien hoe het samen zou gaan en ook met mij erbij. Coco was een hele speciale en bijzondere kat, die heel veel voor mij heeft betekend, maar dat vertel ik in een andere blog ooit wel een keer, helaas is hij toen hij drie jaar was overleden.

Chanel en Coco bleven gefascineerd door elkaar, Chanel op een rieten stoel en Coco door de zitting heen kijken terwijl hij tegen de stoel staat. Chanel die om haar heen kijkt, het gevoel heeft dat het kleine monster in de buurt moet zijn maar het niet kan zien, krijgt in een keer een klap op maar dikke billen, blazen mauwen maar de lucht was daarna geklaard. Zo konden samen. Wel was Chanel nog een hele tijd behoedzaam. En naar een paar maanden besefte ik mij:”het gaat beter met Chanel”, ze automutileert niet meer, ik had al zo lang de muur niet meer schoongemaakt. En het was mij niet eens opgevallen dat zij het niet meer deed.

Toen kwam dat bos avontuur weer om hoog en toen dacht ik, je bent nu ook de hele dag alleen maar bezig om Coco in de gaten te houden, want je weet het maar nooit. Het krabben was over. Ik heb nog naar de Universiteitskliniek en de dierenarts gebeld en allebei verbaasd, maar echt geloven deden ze het niet. Maar Chanel was haar automutilatie ontgroeid!

En later was ze dikke vrienden met Coco, dan lag Chanel lekker op een riet stoeltje en dan kwam Coco en ging precies op haar rug liggen. Schattig om te zien. Maar voor mij wel een bewijs dat een kat ook het probleem automutilatie kan hebben en hoe dat dan ontstaan is, dat weet je natuurlijk niet, waarschijnlijk bij de eerste bewoners, ook twee werkende mensen, teveel alleen. Chanel kon niet alleen zijn en met Coco erbij werd Chanel een blijere kat.

Soms heb ik ook wel gedacht, zou een kat die zo verbonden is met haar ‘baasje’ haar gedag overnemen? Ik automutileerde in die tijd erg veel. Maar dat ging mij toch wel iets te ver.

Zij is 16 jaar geworden, heeft Vaif ook meegemaakt en Anteaus ook. Op een dag kwam ik thuis en alles kwam naar de deur behalve Chanel, toen schrok ik even, ik ging verder naar binnen en toen lag ze dood in de gang, dat is toch even triest als je kat daar zo ziet liggen en dat je er niet bij was. Vaif interesseerde het geen biet meer, zijn eten stond in de gang (naast dode Chanel) en zijn eten was op en Vaif wilde eten. Nou ja dan toch maar eten gegeven en Vaif ging gewoon eten, had geen erg meer in Chanel. Chanel was dood dus niet meer belangrijk. Ik heb toen toch wel huilend mijn vriend gebeld en naar hem toegegaan en samen hebben wij haar in het bos begraven.
Ja, een automutileerde kat, het bestaat!!!!!

Chanel en bovenop haar Coco, Coco in zijn liefste houding	Nou wat denk jij? Ik ben hier wel de baas,  dus kom niet van de trap af! Vaif

Automutilatie