Dit is de tekst: Als ze als kind

Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn, had ze vandaag misschien het hoogste lied gezongen.
Als ze als kind niet altijd alleen was geweest, had ze vandaag misschien allang iemand gevonden.
Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, had ze vandaag misschien van iemand kunnen (durven) houden.
Als ze als kind niet altijd zo’n puinhoop had gezien, had ze vandaag misschien kastelen kunnen bouwen.
Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend, was ze die warmte in haar winter nooit verloren.
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend, had het haar hele leven lang niet zo gevroren.
Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn, had ze vandaag nog een kinderlied gezongen.
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn, was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen.
L.G.

A.s. dinsdag begin ik met een eendaagse dagbehandeling voor mensen met CPTSS bij het Traumacentrum in Zeist.

En nu komen er heel veel gemengde gevoelens naar boven. In ieder geval is het een therapie die bestaat uit 5 blokken van 15 weken, elke 13de week heb je een evaluatie en dan hoor je of je door mag naar blok 2 of dat je blok 1 over moet doen of dat je helemaal moet stoppen omdat men dan vindt dat je het niet aan kan.

Nu nog twee dagen en dan begint eindelijk deze therapie. En het is iets wat ik graag wil maar de twijfel slaat nu wel toe. Kan ik het wel aan? Wat gaat er nog meer loskomen? En kan ik dat wel handelen? Hoe ga ik er dan mee om? Ga ik weer meer zelfbeschadigen?

Pas heb ik ’s nachts 1 a4tje getikt over vroeger en daar heb ik meer dan 3 uur over gedaan, want ik ging tijdens het schrijven gelijk dissociëren en zat steeds in de situaties van vroeger. Vandaar dat ik er waarschijnlijk ook 3 uur over heb gedaan, ik zat alleen maar naar mijn scherm te kijken, ben niet opgestaan, ben ook niet in slaap gevallen. En 1a4tje is op zich al bijzonder voor mij, zeker als ik drie uur over iets doet, want dat hadden minstens 10 pagina’s moeten zijn.
Gelukkig heb ik mijzelf niet beschadigd op wat voor een manier dan ook.
Ik heb ook niemand om hulp gevraagd, mijn vriend niet wakker gemaakt en ook niemand gebeld, dat kwam ook blijkbaar niet in mij op, want ik was in vroeger en toen kon ik ook geen hulp vragen. Ik zat werkelijk versteend achter de computer.

Terwijl dit gebeurd is mijn therapeut waar ik dit soort dingen mee bespreek natuurlijk net op vakantie.

Maar door deze beleving slaat heel erg de twijfel toe of ik de therapie wel aan zal kunnen. Ben ik ook niet verder dan de groep? Kan ik mij wel beheersen of ga ik therapeut spelen? Dat is namelijk makkelijk voor mij, ik los het voor anderen wel op, of geef een hint en zorg op die manier dat ik niet aan bod komt en dan hoef ik niet aan mijn eigen dingen te werken.
Ik ben natuurlijk ook al wat jaren op weg met mijn behandelaars maar dan komen er toch nog dingen naar boven die nog niet verteld zijn.

Ik hoop dat ik het red, deze therapie. Dat ik de kracht krijg om het ook vol te houden, want 5 blokken van 15 weken, dat is een aardige periode met een risico dat je ook blokken over moet doen, dus dan ben je nog langer bezig en je moet eerst maar weer wachten wanneer dat blok dan weer begint. Ik hoop natuurlijk ook dat de mensen om mij heen mij steunen en op moeilijke momenten, als ik wil gaan stoppen, mij toch kunnen motiveren om door te blijven gaan. Want als alles heel dichtbij komt, ben ik heel goed in het bijltje erbij neer te gooien.

Daarom vond ik de tekst van Als ze als kind zo mooi en van toepassing op deze blog, want met deze therapie hoop ik dat er weer een moment komt dat ik als gelukkig kind opnieuw kan beginnen en mijn leven anders wordt en dat een deel van mijn dromen dan werkelijkheid kunnen worden.

Vaif
 
Hier was ik anderhalf en speelde blijkbaar graag in plassen, maar wel alleen zoals je ziet op de foto.

Nieuwe Therapie