Zelf mag hij graag benadrukken dat hij een behoorlijk gevaarlijke en agressieve man was. Ik zelf ken hem vooral vanwege zijn indrukwekkende hoeveelheid medicatie, waar naar zijn eigen mening absoluut niet aan getornd mocht worden, want dan zouden we erg veel agressie gaan beleven en daar zou immers niemand blij van worden.

Het is een  pillenverzameling zoals die bij veel verslaafden te vinden is. Ook hij was, zo begrijp ik uit oude brieven, altijd gebrand op meer pillen, altijd streven naar een constante versuffing. Veel dempende medicatie vooral, oxazepam, diazepam, een hoge dosering antipsychotica zonder ooit een psychotische stoornis te hebben gehad. Elke keer schrik ik weer van de lijst, net als overigens de huisarts en de internist. Want hij is niet jong meer en verre van gezond, en afbouw zou zeer wenselijk zijn.

Tot nu stuitte dat echter op zijn fors verzet. Als altijd waren ook zijn huidige begeleiders, die hem sinds enkele jaren kennen als een leuke en kleurrijke bewoner en een goed contact met hem hebben opgebouwd, wat huiverig voor afbouw: als iemand zoveel pillen heeft, dan moet hij wel heel agressief zijn geweest. Gênant om dan te moeten zeggen dat dit helaas lang niet altijd niet zo is, dat het erg vaak ook gaat om vindingrijke, dwingende en volhardende patiënten, en dokters zonder ruggengraat. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook ikzelf, hoewel behoorlijk streng in dit soort zaken, toch ook wel vaker ben gezwicht in het belang van de lieve vrede en met hoop op betere tijden. Tja.

Vorig jaar spraken we af –artsen, begeleiders en hijzelf- dat afbouw er echt aan zou komen, maar dat we begrepen dat hij nog moest wennen aan het idee dat hij nu een passende woonplek had, en het ruige leven achter zich kon laten. Dat we hoopten dat hij zelf een moment kon aangeven dat er wat van de pillen afmocht, omdat anders de afbouw gewoon zou worden begonnen zonder zijn instemming, en het is toch veel prettiger als zoiets in overleg kan lopen.

En nu, tot mijn grote verbazing en blijdschap, is er op zijn verzoek een afspraak gemaakt. Want, “ik val steeds in slaap als een oude kerel, ik heb ook veel te veel pillen, moet je toch eens zien hoeveel”. Hij praat zelfs een beetje met dubbele tong, dus inderdaad is de demping nu zo duidelijk dat hij er ook zelf echt last van heeft. Hij is blij met het afbouwplan voor de antipsychotica, maar helemaal gerust is hij er toch niet op. Bij het naar buitengaan tikt hij de rand van zijn hoed aan: “maar van die oxazepam heb ik helemaal geen last, die kan er beter op blijven”. En met O-benen stapt hij weg, zoals het een cowboy betaamt.

Cowboy