17-05-2010
Stil in de straat
Door Pino
Het is stil in onze straat.
Vandaag voor onze straat is het een zwarte dag. En zo voelt het ook. Want onze buurman is overleden. En wat voel ik me verdrietig.
We kregen de rouwkaart, en we waren in shock. Hoe kan dat nou? Hoe kan de buurman nou overleden zijn. We wisten wel dat hij dan ziek was, maar toch. Zoiets kwam totaal onverwacht.
Ik ben voor het raam gaan zitten en naar "hun" huis wezen kijken. Mijn tranen baande zich een weg naar buiten en rolden over mijn wangen. Hoe kon dit nou gebeuren? Ik bleef maar staren, naar het huis en het ziet er niet meer hetzelfde uit. Het ziet er leeg uit. En het beeld van hem met hun hond die hij dan uitliet. De hond die het zelfde tempo liep als hem.
Het idee dat zijn vrouw nu alleen achter blijft, kan ik niet verkroppen. Hoe gaat ze het doen? Het kopje koffie samen drinken. Zijn medicijnen geven. Samen de boodschapjes doen. De hond gezamelijk uit laten.
Stil is ook in mij....
We hebben nooit de deur bij elkaar platgelopen, maar als we elkaar tegen kwamen, was het toch even een praatje maken. En wisten we van elkaar hoe het qua gezondheid ervoor stond... Zoals van die van mijn vader.
Het idee dat ik ook zoiets van heel dichtbij moet meemaken, doet mij nu al verdriet.
Ik hoop dat mijn buurman de rust gevonden heeft die hij verdiend heeft... R.I.P.
Het is stil......
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
