De lente is deze week te guur en het wil maar niet zomeren. De gezondheidszorg moet steeds verder krimpen en bij de banken zijn alweer de eerste prestatiebonussen feestelijk uitgedeeld. Als ik me voorover over het bureau buig om een pen te pakken, schiet het me in de linkerbilspier en eigenlijk moet ik een sterkere leesbril. Ik ben achter met mijn werk en te vlug met het afsluiten van mijn computer. Als ik Geert Wilders stem moet ik me schamen en als ik Femke Halsema kies ben ik machteloos overgeleverd aan coalitiebesprekingen. ’s Avonds worden we lastig gevallen door telefonische colporteurs en overdag hinderlijk bezocht door deurverkopers. De kranten gaan over op tabloidformaat en de berichtgeving lijkt de zelfde kant op te gaan. Radioprogramma’s draaien op routine en wat op televisie te zien is, is voorspelbaar. Reve is dood en Mulisch schrijft niet meer. Mijn tandarts is met vakantie en mijn apotheker declareert foutief. De Giro d’Italia reed door Nederland en net toen het peloton voor mijn neus langs zoefde, hielden alle toeschouwers voor mij hun mobieltje omhoog. Advocaat laat het Belgische voetbalelftal ombeschaamd stikken en Van Gaal ment het Duitse volk vanaf een balkon in München

Maar als ik van het Willem Arntz Huis in Utrecht naar De Hoeve in Den Dolder fiets, voert de route door De Bilt en Bilthoven. Naast de doorgaande weg ligt een paar kilometer lang een fietspad. Daar heeft de gemeente van dat fijne rode asfalt voor gebruikt. Als je daar overheen rijdt, lijkt het wel of de grond verdwijnt en de tegenwind gaat liggen. In de zwaarste versnelling vlieg je er moeiteloos overheen.
Geluk is een rood fietspad in Bilthoven. 

Klein geluk