Een voor een moesten de tere jonge plantjes op de vlakke stukken worden uitgeplant en verzorgd. Krom stond zijn oude rug van het bukken. Maar Joe Kong, de oude boer, was niet gelukkig. Hij wilde werken op zijn eigen land en niet voor een vreemde heer. Hij dacht aan de grond die aan zijn vaderen behoorde, ver weg in het Noorden aan de voet van de Noorderbergen. ’s Avonds kwam hij met zijn zoons bijeen en zij spraken over het verre land. Tenslotte besloten zij er heen te trekken, al was het ook een grote reis. Zij liepen vele dagen en weken en maanden.
Eindelijk kwamen zij bij de Noorderbergen en vonden hun eigen stuk land..mooi land…vruchtbaar land. Maar er groeide weinig, want het land was altijd in de schaduw. De zon bleef verborgen achter twee hoge bergen. Maar Joe Kong was een wijs man en sprak: “In mijn lange leven heb ik vele stenen de bergen af zien rollen, maar geen enkele rolde de berg op. Kom, mijn zonen en kleinzonen, wij gaan aan het werk en breken de bergen af”. Dag na dag, week na week gingen ze de bergen op en hakten stenen en rotsen los en rolden ze naar beneden. De buren lachten en zeiden: “Mensen kunnen geen bergen verzetten”. Maar Joe Kong antwoordde: “Wat mensen niet alleen kunnen, kunnen veel mensen tezamen. Wat niet in één jaar kan, kan wel in honderd jaar. Ik zal die bergen niet zien verdwijnen, maar mijn kinderen zullen het zien, of anders mijn kleinkinderen of achterkleinkinderen."
De zomer ging voorbij en het werd herfst. De herfst ging voorbij en het werd winter.
Terwijl de kinderen speelden in de sneeuw, werkten de mannen en sloegen met houwelen door ijs en sneeuw heen de stenen los. Zo zwoegen de mannen, want de zoons van Joe Kong waren sterk. Toen zag God het grote vertrouwen van deze mensen, en zond twee engelen, die de bergen wegdroegen. En de volgende morgen – voor het eerst – scheen de zon op het land en verwarmde de aarde.
Ik zou willen dat ik de kracht en moed bezat van Joe Kong, dat je weet en voelt dat je uiteindelijk bergen kan verzetten en dat alles goed komt. Vandaag vertelde ik iemand dat ik eigenlijk al vanaf 1986 bij de Riagg (zo heette het toen) in behandeling ben gekomen bij een psycholoog, waar het echt om ging kon ik niet vertellen ook al vertrouwde ik hem grotendeels. Toen uiteindelijk naar voren kwam waar mijn klachten echt vandaan kwamen gin g het zo slecht met mij dat ik een suïcidepoging heb gedaan en ben toen 9 maanden opgenomen bij de Rumckgroep (nu altrecht).
Nu is het 2010 en wat is er dan toch veranderd, vraag ik mijzelf af? Blijf ik nog langer in therapie met uiteindelijke de uitkomst:
82 jaar en nog steeds in behandeling bij Altrecht?
Want dat is niet waar ik voor ga kiezen. Ik krijg veel hulp van Altrecht nu, maar toch gaat het alleen maar slecht. Ik wil best therapieën volgen, maar of je kunt niet op de wachtlijst omdat je in dezelfde divisie ook al op een wachtlijst staat. Of je krijgt een folder van je hulpverlener en je meldt je aan, krijg je gelijk een mail terug dat de training al vol is.
Ik zou willen dat ik de kracht en moed van Joe Kong bezat dan zou ik het nog wel uit kunnen houden en ook diep van binnen weten dat het goed gaat komen.
Maar een zodanig diep gevoel van binnen dat het goed komt, heb ik niet.
Ik merk ook dat de automutilatie weer toe neemt, vooral de wonden die ik heb, kapot maken, maar dat betekent ook de wond van mijn borst. Zondag probeerde mijn lichaam de hechtingen die erin zaten weg te krijgen, ze groeien er, zeg maar, een beetje uit, en die pijn voel je goed want er wordt aan de wond getrokken. Toen heb ik de hechtingen zelf maar verwijderd. Het is zo moeilijk omdat je weet dat het een zeer kwetsbare plek is om je in te houden. En dat lukt niet, de zelfbeschadiging wordt bijna erger.
Geef mij ook een beetje, al is het maar een heel klein beetje kracht en moed en doorzettingsvermogen van Joe Kong.
Vaif
lees voor
