Ik durfde ergens niet. Ik voelde zoveel weestand. Angsten voor de eenzaamheid en dat ik faal. Dat gevoel heb ik meegenomen toen ik mijn huisje in Utrecht moest opzeggen, omdat ik daar niet gelukkig was en "gekke"dingen deed. Zoals in mijn armen snijden, en teveel pillen slikken, niet goed voor mezelf zorgen.
Ik heb nog wel getwijfeld en niet meteen alle deuren dicht gedaan. Ik ben open blijven staan voor suggesties. Maar het heeft niet mogen baten. Ik durfde echt niet. Ik voelde 'n angst die ik verder niet echt kan beschrijven. Het is sterk gevoel wat ik niet kende. Maar ik wilde echt weer op mezelf wonen, en was ook echt wel enthousiast ondanks mijn onzekerheid.
 
Nu heb ik deze kamer opgegeven. Ergens voel ik me een ondankbaar iemand. Krijg je een leuke kamer aangeboden in een huis waar 2 jongens wonen die op zichzelf zijn. Dus geen last en dan doe ik het niet. En misschien moet ik in een huis wonen waar meiden wonen en die wat meer actiever met elkaar zijn. Dus leuke dingen doen en afspreken. Maar daar ligt het denk ik niet aan, dat is meer een voorkeur.
 
 Mensen in mijn omgeving durf ik mijn beslissing nog niet te vertellen. Bijna iedereen zegt gewoon doen, of probeer het gewoon. Je kan altijd nog terug naar je ouders.
Maar durf die stap niet te zetten vanwege de angst om weer op me bek te gaan.
 
Maar nu en misschien voorlopig blijf ik nog bij mijn ouders wonen. Mijn kamer is niet groot, maar wel een veilige plek.  Maar nu wil ik al mijn spullen die ik de afgelopen 2 jaar al in dozen had weer uitpakken en kijken wat ik wil houden en wat ik inmiddels dubbel heb wegdoen. De rest van mijn spullen wil ik dan opslaan.
 
Misschien ga ik pas over 'n paar jaar weer op mezelf wonen......

to move or not to move