Hoewel mijn cirkel op zichzelf en inhoudelijk wel degelijk ‘klopte’, was hij binnen het grotere geheel onvolledig en op het misleidende af. Dat voelde ik zelf niet zo, maar mijn therapeute wist me duidelijk te maken dat ik mijzelf terug gebracht had tot gevangene van mijn achtbaan-dynamiek. Een reductie tot trefwoorden die machteloosheid en wanhoop uitlokken. In zekere zin staarde ik me blind op die ene cirkel, als een uiting van het me kunnen verliezen in details (ook al is het detail van niet te onderschatten belang), en ‘vergat’ ik wat er nog meer is.
Het mooie aan deze andere cirkel was dat het de positieve kant van al mijn levenslange worstelingen belichtte. De nieuwe trefwoorden sloegen op mijn emotionele winsten van de afgelopen jaren, zoals meer voelen, warmte & liefde en doorzetter/vechter. Zo weerspiegelde deze tweede cirkel ook mijn emotionele groeiproces en interne kracht. Het ‘gelijk hebben’ van deze cirkel werd me onmiddellijk door mijn interne voelen duidelijk.
Ik vond het confronterend en bemerkte dat ik me er verdrietig onder voelde. Bij elk nieuw trefwoord kon ik bijna niet meer naar die nieuwe cirkel kijken. Een cirkel die (ook) zo waar is, en tegelijkertijd ook mijn worstelingen toen en nu nog scherper stelde. Eigenlijk vond ik de tweede cirkel ook om te huilen. Maar dan anders.
Ik heb me afgevraagd waar het verdrietige hem precies in zit. Is het de erkenning voor alle moeite die we en ik de afgelopen jaren hebben gedaan? Is het meer het besef dat ik er zo voor heb moeten strijden en zoeken? Of is het eerder mijn diepe en bijna chronische interne huilen omdat ik me vaak zo moe, opgesloten, klein en kwetsbaar voel?
Of misschien is het wel dat interne huilerige gevoel vanwege mijn verlies aan zelfvertrouwen doordat ik het afgelopen jaar zo hard opgebotst ben tegen de realiteit van mijn autisme.
En misschien zijn het al deze facetten wel, die samen voor dat sterke gevoel van confrontatie en verdriet zorgen.
Het is niet dat ik me naar voel onder de nieuwe cirkel. Nee, veeleer vult hij de eerste cirkel aan, relativeert hij die, en vergroot hij mijn inzicht in mijn interne dynamiek en thema’s. Het helpt ook op mijn gebrekkige zelfvertrouwen, - dat onder autisme-mensen toch al zo’n beruchte uitdaging is -, onderwerp van gesprek te maken.
De twee cirkels komen samen in het punt van mijn achtergrond en worstelingen. Geen traan minder langs mijn schedel. Wel meer overzicht en grip, een afslag weg van de wanhoop.
Wereldmeisje
lees voor
