Door mijn opruimwoede nu vond ik wat dingen terug waarvan ik niet eens meer wist dat ik die nog had bewaard.
Voor een ander heeft het misschien geen betekenis maar voor mij wel:
Twee hele kleine gewichtjes
Mijn medailles van de avondvierdaagse
Een medaille voor een wandeltocht en ik moet dus ook nog ergens een medaille hebben voor een hardloopwedstrijd.
Toen ik die kleine gewichtjes zag, was ik weer dat kleine meisje in haar winkeltje en de tranen liepen over mijn wangen.
Want in mijn herinnering zat ik altijd maar alleen, zonder aandacht en nu, nu zat ik te spelen met mijn winkeltje en mijn vader kwam bij mij suiker of koffie kopen. Ik had een winkeltje met een weegschaal en toen moest je suiker en koffiebonen afwegen en had je op de weegschaal een gewichtje nodig en daarna deed je de suiker in een zakje.
Dat was voor mij zo´n bijzondere ervaring die omhoog kwam, dat daarom ook de tranen stroomde.
Ook op de laatste avond van de avondvierdaagse gingen mijn ouders zo staan dat ze steeds weer vooruit op de route kwamen dus ik zag ze minstens vier keer staan. Ik kan mij ook herinneren dat mijn oma en tantes ook langs de weg stonden, ik had altijd mijn armen vol met bloemen!
Ook heeft mijn vader mij een keer meegenomen naar een kermis, het was een kleine kermis, wel een rups, dat was al eng, want dat doek ging dicht en zat je in het donker. Maar er was ook zo´n grijpmachine en dat mocht ik ook doen. En ik won!!! Ja, eindelijk, maar weet je wat er uit kwam: Een wekker. Ben je 8 acht jaar oud en win je een wekker, echt niet leuk!!! Mijn vader zag dat en is naar die meneer van de kraam gegaan en ik mocht het ruilen. Ik had al heel veel poppen maar geen knuffelbeest. Ik heb toen een klein teddybeertje uitgezocht. Beer is al 40 jaar oud, gaat overal mee naar toe en is altijd bij mij in bed onder mijn kussen. Na 40 jaar heeft Beer wel veel kale plekken en je moet echt zoeken naar een plek waar je nog lekker kan aaien. Ik heb Beer ook al heel vaak gemaakt, kop half eraf of een poot, maar Beer houdt het nog vol.
Ik word nu wel zuiniger op Beer want hij moet de rest van mijn leven ook mee en laatst zag ik ergens een tijgertje en die werkt nu samen met Beer en dat doen ze perfect!!!
Jullie willen niet weten hoe blij ik was met deze positieven herinneringen, omhoog gekomen door twee kleine gewichtjes, hoe is dat mogelijk. Het zit in je hoofd en door die gewichtjes komt het pas naar boven en weet je de herinnering weer. Wat werkt je brein toch vreemd hè
Terwijl ik deze blog in mijn schrift opschreef, raakte ik ook weer zeer emotioneel en ontroerd. Net als de eerst keer dat mijn vader mij mee nam de stad in want ik kon al heel snel goed lezen en toen kocht hij waar ik bij was mijn eerste leesboek. Niet goed voor mijn huilklieren want hij kocht `alleen op de wereld´ wel de kinderversie, jaren later heb ik het echte boek gekocht en dit is een stuk dikker. Maar als ik dat boek aan het lezen was, moest ik altijd huilen. Dat had ik wel met meer boeken, volgens mij koos ik alles uit op het huilgehalte.
Als dit weer naar boven komt tijdens het schrijven van een blog dan denk ik wel, had ik het mijn ouders nog maar voor kunnen bedanken. Ik was als kind heel blij mee die cadeautjes en de avondvierdaagse, maar we hadden het niet zo over gevoelens en wat het met je deed bij ons thuis. Nu zou ik dat willen, maar dat kan helaas niet meer.
Vaif 
lees voor
