Wow!!! Wat een film, een aanrader. Heel mooi geacteerd. Het verhaal gaat over Lea Meyer. Haar man besluit ineens dat hij een kind van haar wil, en dan niet een met spleet oogjes zoals Lea dat benoemd maar eentje via de natuurlijke manier. Zij zit dat al helemaal niet zitten. Na de bevalling heeft ze totaal geen binding met haar kind. En wil dat het weg gaat. Zo stopt ze het in een verhuisdoos, kruipt bij haar man in bed en zegt: zo we zijn weer met zijn tweetjes.
 
Uiteindelijk komt ze in een kliniek terecht omdat ze waanideeën heeft en psychoses. Haar man, blijft haar opzoeken in de kliniek.
Later blijkt dat ze het verlies van haar vader nooit echt een plaatsje heeft kunnen geven en heeft altijd gedacht dat haar vader niet van haar hield. De moeder van Lea wil er niet over praten, en stopt alles in de doofpot, totdat Lea door blijft vragen. Het blijkt dat haar vader zelfmoord heeft gepleegd, en dat hij die bewuste avond nog aan haar bedje heeft gezeten, maar haar niet wakker wilde maken. Overstuur rijdt Lea naar het meer.  Ze ziet haar vader en praat met hem, hij zegt haar dat hij van haar houd. Dat vond ik echt een kippevel moment, de tranen rolden over mijn wangen. Ze kon het voor haar zelf goed afsluiten. Ik vind dat Carice van Houten heel mooi acteert. Ik ga natuurlijk niet vertellen hoe het allemaal verder gaat, want dan moet je de film maar zien.
 
Na de film en eenmaal thuis heeft de film me echt wel aangegrepen, en denk ik niet dat ik had moeten gaan.  En toch is het wel een aanrader. Een film met een lach en een traan, en soms ongeloof.

Wat een acteerprestatie!