Ik weet heel goed wat de lichtpuntjes zijn, maar ook al benoemd mijn therapeut ze, ze komen wel binnen, voor dat moment, maar ik kan ze niet vasthouden en onthouden. Ze glippen gewoonweg mijn hoofd door en er ook weer uit.
Ik ben een blijf een vechter. Mijn therapeut benadrukte dat heel duidelijk maar liet ook zien hoe ik op twee benen hink. En dat heeft er dan ook voornamelijk mee te maken dat ik mij eigenlijk niet durf te hechten. Dit heeft natuurlijk te maken met wat ik allemaal in mijn leven heb meegemaakt en dat ik ook tot de ontdekking ben gekomen dat sommige dingen gewoon door gingen en ik het eindelijk echt gestopt heb in jullie. Door contact met familie compleet te breken. Dat is wel een hele stap geweest. Maar het was het enige wat ik nog kon doen mensen te laten stoppen met mij pijn te blijven doen. Maar het is en blijft hard wat de aanleiding daar toe was, als ik daar aan terug denk.
Maar nog steeds blijf ik vechten en doorgaan terwijl ik aan de andere kant ook steeds weer zeg dat ik af wil haken. Ergens diep van binnen in mij weet wel dat ik er mag zijn, JA! Maar uiteindelijk betekent het ook weer niets, omdat ik het vermogen bezit om alles weer diep in de grond te stoppen.
Echt hechten aan mensen, aan anderen in mijn omgeving. Vrienden, kennissen maar ook de hulpverlening dat lukt mij niet, ik houd altijd weer, voor mijzelf vooral, een slag om de arm. Ik laat eerst wel alles binnenkomen en denk dan ook dat ik wat beteken voor een ander, maar dan duw ik het ook allemaal weer weg. En dat terwijl ik schreeuw om bevestiging. Dat is natuurlijk iets wat niet samen kan.
Ik moet zelf zien dat er genoeg mensen zijn die mij de moeite waard vinden. Ik moet mijn eigen talenten zien, ik weet best wat ik wel en niet kan en hoe slecht of goed.
Maar als het er werkelijk op aankomt, kan ik mij niet voorstellen dat ik belangrijk ben. Maar ja hoe krijg je dat voor elkaar. Een klus voor Vaif dus.
En dan heb ik niet alleen de worsteling met mij zelf, maar ook met het nut ervan en de waarom vraag, daar kom ik ook niet uit. Wat heeft een leven als mijn leven nu voor zin? Moet ik zo 82 jaar worden? Waar toe dient het, en is daar ook iets in te vinden om voor door te blijven gaan. Heb ik nog dromen voor de toekomst, als het beter gaat? En wat zijn die dromen dan? Ik kan het niet bedenken. Ik kan niet bedenken wat het nut is van mijn leven.
Ik kan een oud liedje tegen uit de tijd toen ik op het jongerenkoor zat, ik weet niet wie het heeft geschreven, het bestaat uit vijf coupletten, maar deze vind ik voor mij belangrijk en kan ik mij ook aan proberen op te trekken:
Wie zegt mij
Hoe ik leven kan
Met groot verdriet?
Zou het verdriet
Het leven zijn
Dat pijn doorziet?
Wie zegt mij
hoe ik leren kan
Het waar geduld?
Zou het geduld het leven zijn
dat lijden kan
Wie zegt mij
waar ik zoeken moet naar echt geluk?
Zou het geluk het leven zijn
dat breken moet?
Wie zegt mij
Waar ik horen kan
De levenstaal?
Weerklinkt de taal van leven in
Het oud verhaal?
Wie zegt mij
Waar ik vinden kan
De levenszin?
Houdt soms de dood
De ware zin van leven in?
Vaif
lees voor
