Er is zoveel gebeurd vanaf 7-7-2010. En er komt zoveel bij elkaar. De berg is zo hoog geworden, dat ik het alleen maar moeilijker krijg en hoe lang houd je het dan vol om niet weer terug te grijpen op zelfbeschadiging of erger. Schrijven, wat mij altijd helpt, als is het maar in mijn eigen dikke schrift, lukt nu niet en durf ik ook niet omdat ik bang ben dat het nog slechter gaat, wat zal er nog meer loskomen?

Ik had vanaf dat ik begon met het schrijven van blogs, in september al weer een jaar geleden, het automutileren ook onder controle en nu is het weer twee keer fout gegaan, voor mij is het echt fout dan. Ik baal hier enorm van. De crisiskit die ik heb, kan ik niet zelf inzetten. Ik ben alleen nog maar bezig om mij tegen te houden om mijzelf te beschadigen. En dat kost heel veel energie. Gelukkig, door steeds op tijd met iemand te bellen is het nog niet fout gegaan, maar het valt niet mee. Vooral omdat het op twee maanden na bijna een jaar niet heeft gespeeld.
Ik ben ook lid van de site LsV en daarop het forum heb je een onderwerp: ”hoe lang heb jij het al niet gedaan". Daar kon ik bijna een jaar invullen en dan zie je dat mensen invullen: ”1 dag” of  “1 week” het kan nog erger.

Maar daarom vind ik die terugval zo verschrikkelijk jammer. En niet doordat ik zelf iets fout gedaan heb, nee omdat iemand in mijn omgeving weer zo aardig met mij omgegaan is. Net als vroeger…..en er komt daardoor heel veel omhoog wat ik nu niet kan hanteren.

Een opname zal geen meerwaarde geven omdat dat de problemen nog groter worden omdat ik huisdieren heb die niet mee mogen en ik heb er geen opvang voor en zeker geen geld om goede opvang te regelen Maar ook om het allerergste te voorkomen zal een opname dat niet tegen houden als ik toch voor het allerergste kies.

Aan het einde van de middag had ik nog één van mijn therapeuten aan de telefoon en die vertelde nog dat hij wel lichtpuntjes ziet bij mij. En dat er ook genoeg zijn geweest. Die geweest zijn, ben ik nu kwijt. En de lichtpuntjes die hij ziet, heeft hij niet benoemd, maar ik kan ook niet bedenken welke dat kunnen zijn. Die lichtpuntjes die er wel zijn zie ik niet, ook niet de lichtpuntjes die er misschien kunnen zijn.

Ik mag blij zijn met de therapeuten die ik heb en ook met de mensen die ik om mij heen heb die heel belangrijk voor mij zijn. En niet te vergeten met mijn huisdieren.

Maar waar zijn mijn lichtpuntjes??????  Waar kan ik die vinden???

Het gedicht Lichtpuntje (gevonden op internet)

Achter de groene takken
groeit voor ieder mens het plantje,geluk.
Soms lijkt het bos
je ondoordringbaar,
soms trap je het tere plantje stuk.
Maar met geduld en heel veel liefde,vaak met water van een traan.
Kun je het plantje vast zien groeien,je moet het alleen weten te staan..
N.N.

 
Vaif

Lichtpuntjes ?!?