Mijn zomer begon op een heel diep dieptepunt. Eerst een opname van vier weken op het moment dat heel Nederland drukdrukdruk was met het WK voetbal, de Tour de France en de zomervakanties. Daarna was ik een weekje thuis, vol prikkels en andere uitdagingen, en met zorgen over de kabinetsformatie. Vervolgens had ik het geluk me twee weken te kunnen laven aan onze mooie zon. Het voorlopige hoogtepunt van deze zomer!
Ik ga maar even niet schrijven over mijn scriptie-ellende. Ook niet over mijn wel en wee op de opname-afdeling, en mijn geworstel met weer thuis zijn. Die onderwerpen komen wel weer in andere blogs aan de orde. Na alle sombere en zware blogs van de laatste tijd vandaag een luchtige blog over de afgelopen twee weken. Toen was het pas goed zomer!
Mijn zomervakantie heb ik in het Zuid-Italiaanse Calabrië doorgebracht, op een zogenoemde kaap. Prachtige vergezichten, mooie stranden en helderblauw water met boeiende zeedieren. Prachtige rotsformaties en een afwisselend en betoverend bergachtig landschap. Prachtige overblijfselen uit vroeger tijden. En dit alles terwijl de zon zeer rijkelijk scheen en het binnenland achter de stranden bijna mensenloos was. Wat wilde ik nog meer?!
Ik ben een historica in hart en nieren, en het was fijn om al die gretigheid weer te voelen als we weer ruïnes en andere restanten vonden, die niet op kaart en in reisboek te vinden zijn. Een gretigheid die ook gedragen werd door alle zon en het even niets moeten.
Helemaal in mijn nopjes was ik toen we op ons gemak een dorp doorreden en mijn oog viel op een oude muur en trap. We stapten uit, en tot mijn grote verrukking was daarachter een grote kloosterruïne te vinden. Werkelijk prachtig! Ik heb er blij in rondgelopen en me verbaasd over alles wat er nog te zien was. Dan voel ik de geschiedenis door mijn aderen lopen, en voel ik weer dat de keuzes voor de studies geschiedenis en middeleeuwse studies goed waren. Dat ze echt bij me pasten.
Verbaasd heb ik me ook over de desinteresse van Italianen voor de culturele, historische en natuurlijke rijkdom van Calabrië. Van cultureel erfgoed hebben ze weinig gehoord. Tragisch vind ik dat, en zo zonde ook. Mijn vriendin en ik lagen aan het einde van onze vakantie op een van de mooie stranden op de kaap te mijmeren over alle mogelijkheden die het arme en verwaarloosde Calabrië heeft. Vol plannen waren we. Suggesties, tips, bijna een beleidsstuk in ons hoofd!
De afgelopen maanden zijn moeilijk en zwaar geweest, en nog is het niet gemakkelijk. Maar mijn zomer was zeker ook goed. Ook dankzij de opname. Wandelend, rijdend en lezend in Italië heb ik weer het leven in me voelen stromen. Alle gretigheid, ontroering en ideeën brachten me weer in contact met dat wat er ook in mij was en wat ik door alle ellende van de vicieuze cirkel bijna vergeten was: het leven. Het is er nog, en het kan ook nog na alle ellende. Burger wereldmeisje heeft weer moed!
Wereldmeisje
lees voor
