Mijn moeder was tijdens mijn jonge jaren altijd depressief. Mijn vader heeft mij hierdoor het meest opgevoed . En doordat ze altijd ziek was, was er nooit op momenten zoals diploma uitreikingen of rapportbesprekingen enzo. Nu ben ik 28 en heb ik er mee leren omgaan. Ik ga er niet eens meer vanuit of ze mee gaat. Ergens vind ik dat wel erg. Maar de teleurstelling dat ze nadat ik haar iets vraag nee zegt is groot. Soms wil ik niet dat ze meegaat ergens heen, omdat ze dan somber of depressief is en het niet gezellig is. We durven dan niet gezellig te doen omdat ze niet mee wil/kan doen.
Soms gaat het zo slecht met haar, dat ze alleen maar wil slapen. We laten haar maar, want het is een grote last voor ons om ermee om te gaan. Soms gaat het zo slecht met haar dat ze niet in staat is om voor zich zelf in te staan. Er is dan een grote kans dat ze met haar medicatie gaat rommelen, en te veel inneemt. Dat beangstigt me wel. Maar door de jaren heen is het nu een aantal keer gebeurd, en is de dokter langs geweest. Het bleek uiteindelijk niet erg genoeg om haar op te nemen. Daar maakte ik me dan altijd zo kwaad over, omdat het gezin dan nog allerter moest zijn. Nu verstoppen we haar medicatie, in tijden dat het slecht gaat.
Ergens geeft ik haar de schuld van dat ik zo geworden ben. En misschien niet helemaal terecht, zo voelt het wel. Ze staat ons hele leven in het middelpunt. Als het goed gaat met haar, is ze erg aanwezig en moet iedereen weten dat het goed gaat. Ik kan er niet van genieten omdat ik weet dat na zo'n bui er een moeilijkere periode aankomt voor ons, want dit houd ze nooit lang vol. Ik ben dan erg op mijn hoede. Als het weer slecht met haar gaat, voel ik me ergens weer rustig worden, snap zelf niet zo goed hoe dat komt. Ik kan niet van haar houden en ook al klinkt dat heel bot, ik denk dat ik niet weet wat echt houden van is.
Boos ben ik snel op haar, omdat ze in mijn ogen totaal niet haar best doet. Ze krijgt zoveel hulp aangeboden, maar ziet niet dat het haar misschien kan helpen.
Nu ben ik volwassen, en besef ik wat we allemaal al hebben moeten doorstaan. Best hefitg, maar vind ons niet zielig omdat we het nog wel aankunnen met ze alle. Hierdoor zijn we wel echt een hecht gezin, wat deze situatie misschien weer wat positiefs brengt.
Ik vond op youTube een liedje van een meisje die een liedje zingt dat ze zelf heeft geschreven. Zelf vind ik het een mooi liedje. En wil dat graag met jullie delen: Trust met anders
Soms gaat het zo slecht met haar, dat ze alleen maar wil slapen. We laten haar maar, want het is een grote last voor ons om ermee om te gaan. Soms gaat het zo slecht met haar dat ze niet in staat is om voor zich zelf in te staan. Er is dan een grote kans dat ze met haar medicatie gaat rommelen, en te veel inneemt. Dat beangstigt me wel. Maar door de jaren heen is het nu een aantal keer gebeurd, en is de dokter langs geweest. Het bleek uiteindelijk niet erg genoeg om haar op te nemen. Daar maakte ik me dan altijd zo kwaad over, omdat het gezin dan nog allerter moest zijn. Nu verstoppen we haar medicatie, in tijden dat het slecht gaat.
Ergens geeft ik haar de schuld van dat ik zo geworden ben. En misschien niet helemaal terecht, zo voelt het wel. Ze staat ons hele leven in het middelpunt. Als het goed gaat met haar, is ze erg aanwezig en moet iedereen weten dat het goed gaat. Ik kan er niet van genieten omdat ik weet dat na zo'n bui er een moeilijkere periode aankomt voor ons, want dit houd ze nooit lang vol. Ik ben dan erg op mijn hoede. Als het weer slecht met haar gaat, voel ik me ergens weer rustig worden, snap zelf niet zo goed hoe dat komt. Ik kan niet van haar houden en ook al klinkt dat heel bot, ik denk dat ik niet weet wat echt houden van is.
Boos ben ik snel op haar, omdat ze in mijn ogen totaal niet haar best doet. Ze krijgt zoveel hulp aangeboden, maar ziet niet dat het haar misschien kan helpen.
Nu ben ik volwassen, en besef ik wat we allemaal al hebben moeten doorstaan. Best hefitg, maar vind ons niet zielig omdat we het nog wel aankunnen met ze alle. Hierdoor zijn we wel echt een hecht gezin, wat deze situatie misschien weer wat positiefs brengt.
Ik vond op youTube een liedje van een meisje die een liedje zingt dat ze zelf heeft geschreven. Zelf vind ik het een mooi liedje. En wil dat graag met jullie delen: Trust met anders
lees voor
