Het was best heftig, eerst 1,5 uur ongeveer een gesprek met de psycholoog, samen met mijn vader. Dit ging over mijn eetverleden, gezinssituatie en wat ik wil. Op een gegeven moment kwam de vraag met wat mij nou doet genieten, waar ik een 'wow' gevoel van krijg. Ik kon niks bedenken en mijn tranen kwamen te voorschijn. Ik heb niets waar ik blij van word momenteel, en besefte dat ik stil sta in mijn leven. Het is momenteel niet leuk om mij te zijn.. Na dit gesprek kwam er een dietiste, die ging kijken wat eten voor mij betekend en wat ik eet. Dat was een stuk makkelijker omdat ik er nu makkelijker over kan praten zo door de jaren heen. Moest ook op de weegschaal staan, iets wat ik nog steeds niet kan doen zonder me echt erg klote te gaan voelen. De psychiater kwam hierna. Man, dat was echt weer even confronterend. De vragen werden op me afgevuurd en heb niet eens kunnen nadenken over wat ik voor antwoord wilde geven. Wat best lastig is, want ik wil mijn antwoorden zo duidelijk en eerlijk mogelijk beantwoorden.
Na deze 3, hadden we gelukkig pauze, want dat had ik echt wel even nodig, om alles even te verwerken. Ik had al een gevoel dat later bevestigd werd. Want ik kan niet in behandeling. En ondanks dat ik mezelf er al op voorbereid had, kwam het toch als een shock. Want wat nu. Waar moet ik heen, wie wil mij nou wel helpen. Even voelde ik me alleen, alleen met mijn problemen en mijn verdriet. Gelukkig keek ik opzij, en daar was mijn vader die dit gelukkig met mij eens was, en niet snapte dat ze me maar ook zo weer loslieten. Ze vertelde me dat ik geen eetstoornis heb, maar een probleem. Oke daar kan ik vrede mee hebben, maar ergens voelde ik dat ze mijn eetstoornis, die ik dus nu niet heb van me af pakte. De manier dat eten nu voor deel van mijn leven uit maakt, willen ze niet van me af pakken omdat ik dat als enige manier heb om zo overeind te blijven op dit moment van mijn leven.
Wat ik nu wil en waar weet ik niet, voel me zo alleen met mijn problemen en hobbeld. ik wil zo graag naar Altrecht, en daar nou echt eens werken aan mijn problemen. Maar voel ook angst omdat ik van hun naar Symfora moest voor mijn eetstoornis. Nu zegt Symfora dat ik weer naar Altrecht moet. Snappen jullie het nog??
Ikke niet, want ik ben een beetje moe om overal intakes te doen en nergens deel te mogen nemen.
Ik sta stil, heel stil als ik zo rond kijk. Ik heb geen echte daginvulling. En nu ik dan ook geen behandeling meer kan krijgen bij Symfora is die invulling ook weg.
Ik heb mijn Sbwu begeleidster gekeken wat ik nou wil. Echt wil.. Ik weet dat namelijk niet, maar wel dat ik iets wil. Ben wel erg bang om die stappen te gaan zetten. We hebben besloten dat ik me wil aanmelden bij Altrecht Talent. Geen idee hoe dat verder gaat uitpakken, maar heb wel al gebeld. Helaas was de gene die er over ging er niet, dus moet later terugbellen. Ben heel benieuwd en bang tegelijkertijd.
Voor mijn eetprobleem/stoornis hield het voor mij een beetje op, ik wist niet meer waar ik moet zijn. Ze kwam met een voor mij nieuw iets, namelijk Human Conern. Voor mij is het belangrijk dat ik zoiets lekker in mijn eigen regio kan doen. En dat kan, alleen een wachttijd, helaas. Maar ik geef de moed niet op, moet alleen even uitzoeken hoe het zit met vergoedingen enzo, maar ben geintresseerd.
Nou begint er weer een beetje op te lijken zo, qua daginvulling....
lees voor
