Deze weg is zwaar, heel zwaar. En ik weet dat dit jaar niet een makkelijk jaar zal worden. Het kan ook een moeilijk een zwaar jaar worden. Maar het antwoord daarop weet ik pas in 2011.
Soms vraag ik mij af:”Red ik het wel allemaal op deze manier”? En wil ik deze weg wel gaan die nu voor mij ligt.

Ik kan het antwoord niet geven, ik ga voorlopig nog door op de weg die ik ben in gegaan, maar het is zwaar, heel zwaar en ik heb nu ook het gevoel dat ik het een kans moet geven en moet zien waar ik uitkom. Niet nu al in gaan vullen, waar ik wel heel goed in ben. De beste op de hele wereld misschien wel.

Ik heb gelukkig een lieve vriend en goede mensen om mij heen die mij steunen. Maar in principe moet je het wel zelf doen. Gelukkig niet alleen!!

De tekst op de kalende voor 26 maart was:
 Hoop, Is de wat schreeuwerige pyjama die we over de schrammen en blauwe plekken van gisteren dragen.

Het gisteren is voor mij gelijk aan vroeger. En dan voel je de diepe pijn weer naar boven komen. Een kleine boodschap op een kalender, wat dat allemaal niet bij je naar boven kan halen.

Het is moeilijk om Hoop te blijven houden. Hopen dat alles anders wordt, makkelijker, lichter om de dingen te dragen, dat je eindelijk een therapie kan volgen die je nog verder kan helpen, dat er mensen zijn die om je denken en eens wat van zich laten horen.

Je merkt wel dat de maatschappij verandert, mensen zijn steeds meer met zichzelf bezig en hebben bijna geen tijd meer voor een ander. Iedereen heeft zijn eigen drukke leven, vaak is er alleen tijd voor een kaartje (als je geluk hebt) maar een telefoontje of een bezoekje kost mensen teveel tijd, dus laten ze niets van zich horen. Terwijl jij het heel fijn zou vinden als iemand zo maar eens even belt en vraagt: “Ben je thuis? Dan kom ik of wij even langs”.

Vooral deze week merkte ik weer hoe alleen je jezelf kan voelen terwijl je nog familie hebt, veel vrienden/ sociale contacten, maar op de sterfdag van je vader is er niemand meer die er aandacht aan besteed. Want het is toch al drie jaar geleden? Voor mij was afgelopen maandag weer drie jaar geleden. Ik heb de dag van drie jaar geleden in mijn hoofd als een film voorbij zien komen.

Misschien voel ik het deze week extra. Het is de Goede Week in de Katholieke Kerk, van Palmzondag gaan wij naar Witte Donderdag (het laatste avondmaal van Jezus met zijn vrienden), Goede Vrijdag (het lijden en sterven van Jezus), stille zaterdag (het was sabbat, dus er werd niets gedaan) en dan de Paaswake (vroeger werd die echt aan het einde van de nacht gevierd) nu doen we dat in de kerk om 19.00 uur of 22.00 uur. Het nieuwe licht wordt weer wakker in ons leven. Ik hoop dat ik deze week meditatieve momenten kan vinden om stil te staan bij de werkelijke betekenis van Pasen. Deze weg naar Pasen te gaan. Want Pasen is Hoop!

Paasboodschap: ’t heeft geen zin te redeneren, Zet de Paas-boodschap centraal Wonder-Pasen wil ons leren: “er is hoop voor allemaal” Pasen biedt ons Licht, nieuw Leven.

Voor wie kinderen heeft, een leuk liedje op de melodie van: Ik zag twee beren: Ik zag twee hazen Ik zag twee hazen, Vlak voor Pasen, Zitten in een weiland Met een mand vol eitjes, Vlug aan het verven met zijn beidjes. Kijk eens hier, Kijk eens daar. Nu zijn alle eitjes klaar.

Ik wens iedereen Hoop toe en vooral fijne, gezellige, lichtgevende, zonnige Paasdagen!

Vaif

Hoop