Ik heb een aantal klappen moeten verwerken. Zo heb ik een rekening gekregen van de belasingdienst. En moet ik een hoop geld betalen. Nu heb ik niet veel geld. Heb namelijk een WIA uitkering. Gelukkig heb ik met mijn persoonlijk begeleidster een bewaarschrift opgesteld en op de bus gedaan. Heb niet veel goede hoop, maar een nee heb ik.
 
Ook wilde ik wachten met bloggen omdat ik bij mijn laatste intake te horen heb gekregen, dat ze eens ging kijken of ze nog iets voor mij kon regelen qua tussenhulp voor ik aan mijn eetstoornis kon gaan werken. Maar ik hoor maar niks, heb ntuurlijk wel al gebeld. Maar de communicatie verloopt niet zo soepel. Dus afwachten dus!
 
En weet je het gaat best wel lekker. Ik zwem 1 keer in de week, sport 2 keer per week, 3 keer in de week ´n uur te wandelen. Maar afvallen, nee hoor!  Probeer ontspannende dingen te doen..... En toch voel ik me niet happy. Mijn kop maakt overuren in het piekeren. En niets helpt dan. Ik heb een piekermoment, schrijf dingen op. Maar ik lijk er niet echt controle over te hebben. Kijk ik bijvoorbeeld iets op tv, dan lijk ik weer getriggerd te worden. En dan gaan mijn hersenen weer een nieuw iets gevonden te hebben. En dan blijkt het thema waar je aan denkt wel erg vaak voorbij te komen, en ben je er wel heel erg mee bezig.
 
Momenteel, al denk ik eigenlijk dat het al een lange tijd een ding is, namelijk de dood. Ik ben er zo bang voor. Mijn vader is dan ziek. Mijn moeder wil(de) dood, of tenminte niets meer voelen. Ik kijk ziekenhuis series zoals ER en CSI, waar mensen in dood gaan/zijn. En dat vind ik zo erg, dat de tranen over me wangen stromen. Mensen het er in je omgeving over hebben dat ze iemand zijn verloren. Ik snap dan echt niet dat je door kan gaan met je eigen leven. Hoe kan dat? Hoe vul je die leegte?
Ik wil hier zo graag over praten, maar er heerst zo´n taboe op. Je hebt het niet over de dood. Punt uit! 3jaar geleden ongeveer wilde ik ook dood. Ik woonde op mezelf en dat was niet zo goed. Ik voelde zoveel emoties en kon dat niet langer meer aan. Dat ik eruit wilde stappen. Op mijn laptop staat nog steeds een document met daarin allerlei berichten voor mensen die me dierbaar zijn. Toendertijd heb ik mijn medicijnen gespaard en ingenomen. Aangezien ik toen ook al zwaar was, was het te weinig om dood te gaan. Ik denk hier nog vaak aan. En telkens als de datum dichterbij komt, sta ik er nog een keer bij stil.
 
Was dat wat ik wilde? Ik weet het niet. Misschien, maar heb ik het gewoon niet goed aangepakt. Maar nu weet ik het zo niet. In de afgelopen 3 jaar heb ik toch zeker wel leuke dingen meegemaakt. Ik ben naar Disneyland geweest, het contact met mijn  een na oudste zusje is hecht. Ik ga op vakantie. Dus zo rot leven heb ik niet. En toch is dit niet wat ik wilde. Ik verwacht echt geen droom leven hoor, maar het voelt allemaal zo zwaar en zwart-wit.
Ik heb de dood eigenlijk maar 2 keer van dichtbij meegemaakt, mijn opa en oma zijn overleden, maar echt goed contact heb ik met hun nooit gehad. Maar nu mijn vader ziek is (slikt 14 pillen om ´n beetje normaal te kunnen `leven´) merk ik dat het soms wel heel dichtbij komt. Bijvoorbeeld als hij het heel benauwd heeft. Het idee dat er ooit een moment komt dat zijn tijd gekomen is, doet mij nu al zoveel verdriet.
 
Ik mis het moment bij Altrecht om je hart te luchten, even stil te staan, en werken aan oplossingen. Ik vind dat moeilijk om alleen te doen. En weet ook eigenlijk niet of ik wel alle gereedschappen heb om dat te doen. Best lastig.
 
Gelukkig heb ik de SBWU nog. Daar kan ik me wel redelijk om me gemak voelen, al is het anders.

Titelloos