Of het er iets mee te maken had weet ik niet, maar plotseling kon ook de Katholieke Kerk zich verheugen in toenemende interesse voor het onderwerp. Er ging en gaat nogal wat mis op dat gebied in deze kerk (en niet alleen in deze). Eigenlijk is het zo, triest maar simpel, dat overal waar er sprake is van een machtsverhouding gepaard met isolatie de kans op seksueel misbruik met kangaroesprongen stijgt. Denk aan de kapelaan en de misdienaar, de hopman en zijn welpen, de fanatieke trainer met zijn talentvolle pupil. Maar ook aan de oudere neef, de buurman, de oom, de vader. Er is altijd een duivelse mix van een ongelijke machtsverhouding en een geïsoleerde positie van het slachtoffer. Bij mannelijke slachtoffers is de dader zelden een onbekende.
De reactie van een collega-blogger was me uit het hart gegrepen: “Ik ken aardig wat patiënten die met seksuele problemen rondlopen bij Altrecht en er dus niet over praten. Hoe zo taboes doorbreken er is niet eens een medewerker te vinden die kan helpen. Altrecht, hier is werk aan de winkel!”
Er was welgeteld één reactie (toch al gauw 25%!) van een Altrecht-collega die de problematiek herkende en mij succes wenste met mijn werk. Ze legde ook de link naar slachtoffers die op hun beurt dader worden, bij gebrek aan tijdige en adequate behandeling.
Er meldde zich géén collega die zijn vinger opstak en uitriep: “Ja, dat is mijn specialisme, kom maar op met de doorverwijzingen!” Vreemd, he?
Je zou verwachten, nu misbruik bij mannen in de spotlight staat in de media, dat er ook reuring ontstaat onder Altrecht-cliënten. Ik sluit niet uit dat er veel mannen zijn, in de klinieken, in de ambulante zorg, in de ouderenzorg, bij wie oude wonden worden opengetrokken. Dat er mannen zijn die daardoor eigenlijk opnieuw getraumatiseerd raken. Zijn we daar alert op, waarde Altrecht-collega’s? Waarde cliëntenraden? Wie vangt die signalen op?
En de vrouwen dan? Waarom besteed je geen aandacht aan hen? Immers, vrouwen zijn vaker slachtoffer van seksueel misbruik dan mannen. Zijn zij niet gerechtigd om als eerste aandacht te krijgen als het om dit thema gaat? Een dergelijke reactie kreeg ik mondeling van Altrecht-collega. Ik was verrast, maar toch ook weer niet. Het leek een beetje op: wie lijden het meeste, mannen of vrouwen? Als je dat spoor volgt, is het einde zoek, dan krijg je Palestijns-Israelische conflicten. Maar ik snapte haar intentie wel: het probleem is veel groter dan het stukje dat ik nu heb aangeroerd.
Daarom blijf ik volharden: wie binnen Altrecht biedt specialistische hulp aan mannen met seksueel misbruik ervaringen. En nu we daar toch over bezig zijn: hoe zit het eigenlijk voor vrouwen?
lees voor
