Ondertussen gebeurt er heel veel in mijn hoofd waar ik geen controle meer over heb, ik heb het niet eens door! Mijn neiging om te automtileren neemt toe, in mijn situatie nu niet handig. Erger is dat ook mijn suïcidale gevoelens toenemen. Ik ga alles afmaken wat rondom mijn afscheid geregeld moet worden. Ik doe het bijna op de automatische piloot. En ik sluit iedereen buiten, de hulpverlening, mijn vriend en de rest van mijn sociale contacten.
Ik probeer van alles te doen, alles te volgen en mee te doen aan een onderzoek naar de effectiviteit van een cursus rondom suïcidaliteit via de VUA. Ik heb mij opgegeven voor de cursus: “herstellen doe je zelf” bij het SPB in Zeist. Ik wil graag MBT volgen bij Brinkveld maar ik kan niet op de wachtlijst komen omdat ik ook op de wachtlijst sta voor een cursus PTSS bij het Traumacentrum in Zeist.
Alternatief: MBT volgen bij het SPB in Zeist, twee ochtenden per week. Deze cursus gaat, ergens in april, voor het eerst starten. Nou zo makkelijk is dit alternatief niet, want ik heb voorwaarden. Maar dit alles bij elkaar en alle onzekerheden heb ik het heel moeilijk om mijn hoofd boven water te houden.
Maandagavond kreeg ik weer een vragenlijst voor het onderzoek van de VUA en ik heb het naar waarheid ingevuld maar dat was zo afwijkend bij de vorige lijsten dat dinsdag een telefoontje kreeg van de onderzoekster, want die was wel geschrokken en wilde graag weten hoe dat nu kwam, zo’n verandering. Vooral de vragen en de manier van vragen hebben mij daarna wel aan het denken gezet.
Ik heb twee heftige gesprekken met mijn therapeuten gehad, heel goed maar ook heel zwaar. Het gesprek van vanmiddag heeft ook toch helderheid gegeven. De boodschap kwam eindelijk binnen:
VERTROUWEN
Ik mis dat. Maar het missen ervan en het toegeven en er dan ook nog wat aan doen, dat is wel een ander verhaal. Vanmiddag viel het kwartje op de goede plek.
Vertrouwen is voor mij ook hoop. (ik ben gelovig)
Hoop hebben dat wat uiteindelijk zal gebeuren, wat ik op dit moment nodig heb, zal gebeuren.
Ik heb er geen controle over, ook heel moeilijk voor mij.
Maar misschien is het keerpunt nu gekomen: de start om te werken meer vertrouwen te krijgen in anderen en de controle die ik zo graag wil hebben los te laten.
Ik kan nu nog niet zeggen of het gaat lukken, maar ik ga er mee aan de gang. Ik moet ook beseffen dat bij al deze gedachten en gebeurtenissen, en wat ik deel nu met heel veel anderen, maakt dat het gevoel om te automutileren en dood te willen, sterk is afgenomen!
Ik hoop dat ik dit gevoel vast kan houden.
Vaif
12 maart 2010
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
