Ik kan geen betere uitdrukking vinden voor de grenzeloze slapte die in mij is, fysiek én mentaal. Van al dat avondlijk en nachtelijk geworstel, daar word ik op zichzelf al zo moe van. Ik zou zo graag gewoon een normale week willen. Al is het er maar eentje. Om weer even dat gevoel van rust en stabiliteit te kunnen ervaren. Van vooruitgaan. Want oh, wat voel ik me vaak stilstaan, of bij wijlen zelfs de andere kant op gaan. Bijna niets werkt zo ondermijnend als nacht in nacht uit slecht slapen. Dan ben je gewoonweg niet opgewassen tegen de eisen van het dagelijks leven. Vandaar ook dat gevoel van niet vooruit gaan, maar juist de andere kant op.

In het verleden is het me vaker overkomen… dat zo slechte slapen. Het was een tijd waarin het me bijzonder slecht ging, en ik alleen maar in mijn hoofd leefde. Je wilt niet weten hoeveel verschillende pillen er toen wel niet geprobeerd zijn. En al helemaal niet welke cocktail uiteindelijk werkte. Als ik dat nu zou slikken, zou ik dagen in een depressief halfbewustzijn verkeren. Door mijn slechte slapen toen kon ik alle last die ik op dat moment van mijn verleden had, alle angst en gebrek aan hoop, veiligheid en overzicht niet meer dragen. Een opname volgde. Pas toen kon ik beginnen met de weg terug. Naar de weg die me vooruit zou brengen.
     
Mijn slaapproblemen dateren echter al van nog veel langer terug. Als kind van 5-6-7 had ik het al. Ik kon moeilijk inslapen. Was het niet door een gordijn dat me angst aanjoeg met al die figuren erop die begonnen te bewegen zodra ik in bed lag, dan was het wel door een aanhoudende alertheid in mij. Vaak draalde ik op de overloop. Soms ging ik zelfs in de slaapkamer van mijn ouders staan. Gewoon staan. Toen ik ouder werd, ging ik vaak voor de zoveelste keer naar het toilet. Steeds vaker kon ik pas slapen als iedereen op bed lag, als het stil werd in huis, er geen beweging meer was.

De reden achter mijn slechte slapen is terug te brengen tot een van mijn kernproblemen: mijn overprikkeld zijn. Dat is een toestand waarin mijn systeem geen rust en orde kent, maar vooral chaos. Dan staan alle pijlen naar binnen gericht. Struikelen mijn hersentjes over elkaar heen, krampen mijn spieren zich tot het pijnlijke toe. Tegelijkertijd ben ik dan ook ‘grenzeloos’, vervloei ik bijna met mijn omgeving. En diezelfde omgeving kan dan geen enkele prikkel meer op me los laten zonder dat die overprikkeling verergert. Onaanraakbaar word ik, en soms zelfs onaanspreekbaar. Dan ben ik een soort verwarde geest, die geen beroep meer kan doen op taal. De ellende van chronisch slecht slapen is dat die overprikkeling niet onderbroken wordt. Het wordt daarentegen gevoed. En het behoeft geen toelichting dat dit het functioneren overdag niet ten goede komt.

Mijn kwetsbare slapen is iets waar ik op spreekwoordelijke wijze mee zal moeten leren leven. Het zal altijd zo blijven. Ook die overprikkeling is een levenslangdurend iets. En daarom is het een dagelijkse zoektocht naar zo leven, dat ik niet chronisch overprikkeld raak. Ik vind dat in mijn autistische bestaan mijn grootste uitdaging.

Wereldmeisje

Wiebelende stokjes