In deze laatste periode kwam de zelfbeschadiging en de suïcidale gevoelens heel heftig naar boven, en dan ook vooral in de avond. En dat niet alleen ook een kilootje of wat ellende die ik natuurlijk al bezit maar wat nog niet is opgelost en natuurlijk ook nog zaken waarmee je in het dagelijks leven te maken krijgt.
Op zo’n moment zie ik geen lichtpunt en het enige wat ik zie is een oud vrouwtje van 82 jaar met een rollator op weg naar de poli van Altrecht. Dat is iets wat ik natuurlijk niet wil!
En de andere kant die ik dan zie is: doodgaan!
Rust hebben en wellicht opnieuw terugkomen en een beter leven te krijgen of dit zo is kan niemand bevestigen maar ik zou het voor mijzelf wel eerlijk vinden. Als ik nu niet kan bereiken dat ik mij gelukkig ga voelen, dan heb ik toch recht op een nieuwe poging??
Op dat soort momenten bel ik met de crisisdienst de laatste tijd, gelukkig niet elke dag (dus misschien is er nog hoop??).
Ik praat wat er door mij heen gaat en wat ik het liefst zou doen. Ze vragen dan meestal of er die dag juist iets is geweest waarom je jezelf zo voelt maar vaak is het gevoel er altijd en soms kan je het tegenhouden en soms niet.
Vaak heb ik iemand aan de telefoon die ik zijdelings ken, van het SPB omdat je iemand daar ziet of omdat je iemand al eerder had gesproken.
De crisisdienst werkt bij mij goed, ik kan mijn verhaal kwijt en krijg tips en we maken afspraken en dan krijgt het gesprek een soort van andere wending om de spanning weg te laten blijven. Bijv. even praten over mijn favoriete soap die toevallig ook bekeken wordt door de medewerker van de crisisdienst. Of over Knuffel, want heel veel hulpverleners kennen Knuffel.
Knuffel is mijn sohohulphond op geestelijk gebied voor Altrecht. Zij gaat altijd mee en is ook als hulp voor mij bij de gesprekken.
Als ik tijdens een gesprek emotioneel word, springt Knuffel op schoot om mijn tranen weg te likken en mij te steunen!!
Wat toch wel opvallend is, dat de hulpverleners die je in die komende week spreekt wel weten dat je de crisisdienst hebt gebeld en gesproken. Soms komt er nog een grapje over het einde van het gesprek en natuurlijk de beloning:
Goed dat je hebt gebeld!!!!!!!!!!!!
Wees trots op jezelf!!!!!!!!!!!!!!!
Maar waarom ik belde komt in het gesprek niet naar boven. Er wordt niet gevraagd waar mijn gevoelens die avond nu echt uit bestonden en of ik kan verklaren waar het vandaan kwam. Terwijl ik dit schrijf verbaas ik mij daar tegelijkertijd ook weer over. Want waarom niet een gesprek daarover. Ik weet het antwoord niet.
Wat het zelfbeschadigende gedrag en het waarom of de suïcidegevoelens en het waarom zit er in die week nog steeds. Ik ben wel goed om het niet te laten zien, en misschien speel ik wel teveel toneel.
Zou men er een reden voor hebben om dit in een gesprek te vermijden of wordt hier de hulpverlener gewezen op zijn/haar eigen tekortkomingen en beseffen ze hoe moeilijk en zwaar zo een gesprek kan zijn. Ook zij kunnen natuurlijk niet voorzien waar een gesprek in uit kan monden. Want wordt de cliënt rustiger en kan de cliënt het dan een plek geven of komt zo een cliënt tot daden???
Is het onvermogen of angst van de hulpverlener of heeft het een hele andere reden????
Misschien krijg ik nog eens antwoord van een hulpverlener.
Vaif
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
