Er zijn nu ook groepen ouderen die gezond zijn maar zo oud dat ze genoeg hebben van het leven en zelf aangeven dood te willen, zij willen kiezen voor het eigen moment om dood te gaan.
Ik heb iemand uit de tweede kamer benaderd over dit onderwerp, voor het debat wat gaat komen.
Want ook mensen die suïcidaal zijn en dat zijn vaak de psychiatrische patiënten moet men ook meenemen in het debat.
Ook wij als psychiatrisch patiënt kan het lijden van de psychische ziekte als ondraaglijk ervaren en moet dan ook om euthanasie kunnen vragen en dood kunnen gaan op een humane manier.
De wet moet veranderd worden en dat is niet eenvoudig en daar komt veel bij kijken met ons huidige kabinet.
Met de wet zoals deze er nu is, moet je lijden dus kunnen meten en dat kan in Nederland alleen maar als je medisch gezien lichamelijk ziek ben. Terminaal ben door kanker of door een andere ziekte. Dan past men palliatieve sedatie toe, mooi woord voor passieve euthanasie. Maar sedatie gebeurt wel en de mensen die dan zo ziek zijn slapen rustig in. Dit wordt in overleg gedaan met de patiënt en directe familie en de arts die behandelt. Alles in overeenstemming met de wet, want op dat moment is het lijden ondraaglijk. Ik heb een dergelijk situatie ook van dichtbij meegemaakt.
Ik hoop dat het Tweede Kamer debat wat ooit gevoerd gaat worden over deze wet, ruimer wordt dan alleen terminaal zieken mensen en ouderen maar dat ook psychiatrische ziekten ook meegenomen wordt.
Want ook al heb je een euthanasieverklaring dan nog gaat jouw eigen huisarts daar niet altijd mee akkoord.
Ik heb hier ooit als eens in een blog wat overgeschreven, ik verwijs daarvoor naar de blog die over het televisieprogramma Pauw en Witteman gaat. (zie blog Euthansaie binnen de psychiatrie)
Als er niets verandert na het debat kunnen deze woorden ons misschien kracht geven:
Het is moeilijk de dingen te nemen zoals ze zijn. Omdat het nu eenmaal zo is gegaan, omdat er geen weg meer terug is. Omdat het geen zin heeft stil te blijven staan.
Blijven zitten met de vragen in je hoofd. Omdat je sommige dingen niet kunt weten, omdat er soms geen antwoord is, omdat het onmogelijk is het te vergeten.
Kwaad worden op de wereld om je heen, omdat niemand kan weten wat jij voelt, omdat anderen gewoon verder leven, omdat ze toch niet snappen wat jij bedoeld.
En toch verder gaan in het leven, omdat je leert leven met de pijn, omdat je het achter je moet laten, omdat de dingen zijn zoals ze zijn.
Vaif
(Ik had dit geschreven voor de val van het kabinet, dus het debat zal nog wel een poos duren.) Wil je verder meer weten over palliatieve sedatie zoek dan even in Wikipedia.
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
