Het is de eerste keer dat ik door zelfbeschadiging ergens anders in mijn lichaam een probleem kreeg.
Dit is misschien (ook wel) een hele harde manier om de consequenties te moeten dragen van zelfbeschadiging.
Voor wie het niet weet:
Een abces is een holte in je lichaam gevuld met pus. In de pus zitten dus bacteriën. Wordt een abces te groot dan kan het springen en dan zitten alle bacteriën in je bloed en heb je bloedvergiftiging.
Dus een andere keus dan opereren heb je in dat geval niet.
Gelukkig mocht ik na de operatie ’s avonds al weer naar huis, dat was ook wat ik wilde en ik had ook de transferverpleegkundige ingeschakeld, zij regelt dan dat je zsm naar huis kan en wijkverpleging krijgt voor de wond verzorging.
De wond had eerst nog een drain, de drain zelf was heel klein en had voornamelijk de functie van de wond open houden. Afgelopen week is de drain die met twee hechtingen vast zat verwijderd.
De wond is nog steeds open voor het geval er nog bacteriën inzitten en de wond moet van binnenuit dichtgroeien. Maar de wond moet ook elke dag gespoeld worden, in het begin via een katheter die in de wond werd aangebracht en nu met de douchesproeier.
En dan zou je denken, het is toch iemand die zichzelf beschadigd, dus die voelt dat niet? Nou het spoelen doet erg pijn, echt heel erg pijn. Meer pijn dan dat ik kan verdragen. Bij zelfbeschadiging voel ik niet eens pijn, ja achteraf maar dan is er ook weer rust in mijn hoofd, zelfbeschadiging doe je omdat je teveel in je hoofd hebt en dat kwijt wil raken. Meestal heb je triggers die dit veroorzaken.
Ik doe het nu zelf en de wijkverpleging komt nu drie keer in de week kijken hoe de wond geneest.
Nu zit je in het heden en voel je de pijn dus dubbel. Nu huil je van de pijn. En bij zelfbeschadiging huil je omdat de pijn in je hoofd eindelijk is verdwenen en je opluchting geeft.
En de wond spoelen nu, geeft die opluchting niet. En het kost mij ook wel moeite om naar de douche te gaan om de wond te spoelen, uitstellen helpt niet, het moet gebeuren. Doe ik dat niet dan ontstaan er weer problemen misschien.
Helemaal happy voel ik mij nog niet. Maar ik mag weer alles doen, wel met mate en naar mijn lichaam luisteren wat ik wel en niet kan. Wel voor genoeg evenwicht zorgen in het doen van dingen en rust nemen.
Zou dit een ommekeer zijn voor mijn automutilatie? Is deze wond nu een soort van Herstel jezelf cursus?
Zou dat de oppepper zijn die ik nodig had? Moet ik het op deze manier leren? Het is nogal een manier hè.
Misschien is dat wel zo, ik kan het nog niet zeggen. Eerst ben ik voorlopig nog 2 tot 3 maanden bezig tot de wond echt goed is geheeld en hoe ik er dan mee omga met zelfbeschadiging, dat zal dan moeten blijken.
Pijn
Zoveel soorten pijn
Zelfgekozen pijn, al heel lang
Maar nog steeds geen rust in mijn hoofd
Moet je ‘echte pijn’ leren ondergaan en verdragen
Om te leren dat mijn eigen pijn geen echte pijn is?
Wie weet het antwoord?
De toekomst
Vaif
lees voor
