Ik ben van Jong volwasssen naar volwassen Altrecht gegaan. Dit moest vanwege mijn leefdtijd. De intake gedaan, en nu blijkt dat ik niet meer geholpen kan worden. Na het gesprek leek het wel of de aarde onder mijn voeten vandaan schoof. Wat nu??
 
Ze kunnen me niet helpen, zolang dat eetstoornis probleem niet echt behandeld is En aangezien ik altijd het onderwerp maar een klein beetje ter sprake liet komen, deed ik mezelf te kort. Mijn psychische problemen zoals bijvoorbeeld mijn ontwijkende trekken, hielpen ook niet echt mee. Alles hangt samen, in een groot bol wol, hier en daar een grote knoop. En die moet doorgeknipt worden.
 
Altrecht is geen plek daarvoor. Mijn probleem is te groot. Ik moet naar een eetkliniek of iets dergelijks. De vrouw waar ik mijn intake gedaan heb, gaat kijken of ze ergens een plek hebben voor mij. Nog best lastig aangezien er in Ziekenhuis Overvecht in Utrecht al een wachtlijst is van 2!!!!! jaar. Zolang kan ik niet wachten. Dus nog even verder zoeken. Er zijn meer plekken maar ik wil zowiezo niet opgenomen worden, en niet ver hoeven te reizen. Deze factoren tellen zwaar mee, omdat het al zwaar genoeg gaat zijn om er heen te gaan.
 
Ik merk dat ik mijn eetstoornis aardig onderschat heb. Ik dacht namelijk dat ik hem redelijk onder controle had. Maar toen ze me vertelde dat ik niet bij Altrecht kon blijven, was het mis. Voelde me zo alleen en in de steek gelaten. Hulpeloos. En sinds lange tijd is er weer een vreetbui geweest. Schaamde me zo.
 
De operatie die ik wilde, en waarvoor ik het traject gestart was, had nu al geen zin meer. Want als Altrecht er niet mee eens was, konden ze in het ziekenhuis ook niet zoveel. Dus met brok in mijn keel de zuster gebeld die de intake deed met mij, en verteld wat er gebeurd was. Ze verteld me dat de kansen niet verdwenen zijn. Als ik behandeld ben, mag ik gewoon weer terug komen. Ik blij want dat hield in, dat ik alsnog eventueel geholpen kan worden.
 
Wat ook zou inhouden geen Altrecht cliënt, geen bloggen! In mijn hoofd was ik al met mijn afscheid blog bezig. Ik moest toch weten of het mogelijk was om te kunnen blijven bloggen. Reden?? Gewoon omdat ik het fijn vind om mijn verhaal kwijt te kunnen. Dat mensen dat kunnen lezen en er misschien iets aan hebben voor hun eigen situatie, of herkenning.
 
Dus al ben ik geen cliënt meer, toch ben ik nog een stukje verbonden met Altrecht.
 
Het voelde alsof mijn wereld even instortte, 'n zekerheid viel weg. Maar ik ben zeker dat het me gaat lukken. En al voelt het niet zo, misschien is het goed zo. Omdat ik nu wel aan die eetstoornis moet gaan werken.

Bye bye...