In het geval van mijn therapeute ging ik niet anders te werk dan bij mijn naasten. Er broeien ideeën, en als ik eenmaal het proces van cadeautjes verzamelen begin, ontstaan er allerlei dwarsverbanden en wordt het uiteindelijke cadeau geboren. En dan begint de voorpret!
Ik verzamel, voel wat ik de ander wil zeggen en duidelijk maken. En zo ontstaat in mijn handen het cadeau. Een cadeau dat een mengelmoes is van wat ik richting de ander voel, humor in de woorden die ik opgeschreven heb en in de manier waarop de cadeautjes verpakt zijn, en de lange duur van het uitpakken. Ik geniet al als ik het cadeau vorm geef. Als de ander het dan eindelijk kan uitpakken, en daar ook wel even mee bezig is, dan kijk en luister ik genietend naar de ander. Harten-communicatie is er dan.
Mijn therapeute wilde ik niet iets materieels geven. Dat vond ik niet kloppen met wat ik haar duidelijk wilde maken. Ik besloot haar dat te geven wat ik heel moeilijk vind om te doen: complimenten. Ze begeleidt me al jaren, en heeft me zo ontzettend geholpen, en me de weg naar het leven gewezen. Daar kan ik niet dankbaar genoeg voor zijn. Zo bedacht, zo gedaan, mijn cadeau.
Ik gaf haar een taartschotel, met daarop tien denkbeeldige taartjes in de vorm van vrolijke bekertjes met een parasolletje. In elke beker had ik een lichtje gestopt, voor al het licht en de warmte die ze geeft, en een briefje met een compliment erop. In een bijbehorend doosje kon ze een toelichting op de compliment vinden. Na vele minuten van uitpakken en lezen had ze uiteindelijk een complimentendoos. Een doos vol woorden voor haar.
Natuurlijk was het ‘vreemd’ in de zin van bijzonder dat ik haar dit kon geven. Het is niet gebruikelijk om je hulpverlener een cadeau te geven, en om hem/haar het middelpunt van een afspraak te laten zijn. Het klopte alleen wel wat ik deed: ik voelde vooraf, tijdens het geven, en ook daarna dat het goed was, terecht, dat het klopte met en richting haar.
Geven lijkt over de ander te gaan, en natuurlijk, dat wat je geeft is voor de ander bedoeld. Maar eigenlijk is het een fiftyfifty aangelegenheid. Wat ik mijn therapeute heb gegeven gaat evenveel over haar als over mij. Als ik mijn naasten iets geef op mijn eigen manier, dan is dat wat ik geef wel zo volledig mogelijk op de ander afgestemd, wat hij of zij leuk en fijn vindt, maar uiteindelijk zegt dat wat ik geef ook heel veel over mij. Over wat ik voel richting de ander, hoeveel ik me inzet voor hem of haar, en in hoeverre ik de ander in mijn beeld heb.
Mijn cadeau aan mijn therapeute onderstreepte nog eens de buitengewoon belangrijke rol die zij in mijn proces speelt, en de wijze waarop haar therapeutisch handelen daartoe bijdraagt. Het cadeau onderstreepte ook mijn eigen groei, mijn eigen leren, en de onnoembare dankbaarheid richting haar. Het was mooi om te doen, haar zo in het zonnetje te zetten. Ik gaf haar op mijn eigen wijze die complimenten cadeau. En zij voelde net als ik dat het recht uit mijn hart kwam. Harten-communicatie.
Wereldmeisje
Reageren op deze blog?
Gebruik dan dit formulier.
